ที่ปรึกษากฎหมายคดียาเสพติด ตั้งแต่ก่อนถูกจับจนพ้นโทษ · บริษัท เอกสยาม แอนด์ พาร์ทเนอร์ส จำกัด

การควบคุมตัวและการปล่อยชั่วคราว

ประกันตัวคดียาเสพติด: เกณฑ์ของศาล หลักประกัน กำไล EM และการอุทธรณ์คำสั่งไม่ให้ประกัน

การประกันตัวหรือการปล่อยชั่วคราวในคดียาเสพติดใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 106 ถึงมาตรา 119 ทวิ แต่อัตราโทษตามประมวลกฎหมายยาเสพติดทำให้คดีครอบครองเพื่อจำหน่ายและคดีจำหน่ายเข้ามาตรา 109 และมาตรา 110 หน้านี้อธิบายเกณฑ์ที่ศาลใช้ หลักประกัน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ การอุทธรณ์ และผลของการหลบหนี พร้อมคำพิพากษาศาลฎีกาและกฎหมายเปรียบเทียบ

ปรับปรุงล่าสุด · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา เอกสยาม ชัยศร ที่ปรึกษากฎหมาย

ดาวน์โหลดหน้านี้เป็นไฟล์ PDF บนหัวกระดาษของ Eksiam & Partners Co., Ltd.

สาระสำคัญ

  • คำร้องขอปล่อยชั่วคราวในคดียาเสพติดยื่นได้ทุกชั้น ตั้งแต่ชั้นพนักงานสอบสวน ชั้นฝากขัง ชั้นพิจารณา จนถึงหลังศาลอ่านคำพิพากษา โดยผู้ต้องหา จำเลย หรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้อง7
  • ศาลจะไม่ให้ปล่อยชั่วคราวได้เฉพาะเมื่อมีเหตุอันควรเชื่อตามที่กฎหมายกำหนดห้าประการ และคำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราวต้องแสดงเหตุผลและแจ้งเป็นหนังสือ8
  • ข้อหาครอบครองเพื่อจำหน่ายหรือจำหน่ายยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 มีโทษจำคุกอย่างสูงสิบห้าปีขึ้นไป9 คดีกลุ่มนี้ศาลต้องถามความเห็นของพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการก่อน และผู้ถูกปล่อยชั่วคราวต้องมีประกัน1011
  • วงเงินประกันและหลักประกันเรียกจนเกินควรแก่กรณีมิได้ และต้องคำนึงถึงเงื่อนไขและมาตรการป้องกันที่ใช้กับผู้ถูกปล่อยชั่วคราว เช่น อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัว ซึ่งใช้ได้เมื่อผู้นั้นยินยอม12
  • คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ได้ และแม้คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ยืนจะเป็นที่สุด ก็ไม่ตัดสิทธิยื่นคำร้องใหม่13
  • จำเลยคดียาเสพติดที่จงใจไม่มาศาลหรือหลบหนี ศาลอาจสืบพยานลับหลังได้เมื่อจำเลยมีทนายความ และศาลบังคับตามสัญญาประกันได้โดยไม่ต้องฟ้อง1415

ลักษณะเฉพาะของการประกันตัวในคดียาเสพติด

การประกันตัวในคดียาเสพติดคือการขอให้ปล่อยผู้ต้องหาหรือจำเลยชั่วคราวตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 106 ถึงมาตรา 119 ทวิ หลักเกณฑ์เป็นชุดเดียวกับคดีอาญาทั่วไป แต่อัตราโทษตามประมวลกฎหมายยาเสพติดทำให้หลายคดีเข้ามาตรา 109 และมาตรา 110 ซึ่งเข้มกว่าคดีที่มีโทษเบา

คำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวมีสามรูปแบบตามมาตรา 106 คือ ปล่อยโดยไม่ต้องมีประกัน ปล่อยโดยมีประกัน และปล่อยโดยมีประกันและหลักประกัน16 คำว่า “ประกัน” หมายถึงสัญญาที่ผู้ประกันทำไว้ว่าจะส่งตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยตามนัด ส่วน “หลักประกัน” หมายถึงเงินสด หลักทรัพย์ หรือบุคคลที่แสดงหลักทรัพย์ ซึ่งวางไว้เป็นประกันการปฏิบัติตามสัญญา17 ความแตกต่างนี้มีผลโดยตรงในคดียาเสพติด เพราะคดีที่มีโทษจำคุกอย่างสูงเกินสิบปีกฎหมายบังคับให้ต้องมีประกันอย่างน้อย และจะเรียกหลักประกันด้วยหรือไม่ก็ได้18

ประมวลกฎหมายยาเสพติดกำหนดโทษแยกตามประเภทของยาเสพติดและลักษณะของการกระทำ ความผิดฐานเสพยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 ประเภท 2 หรือประเภท 5 มีโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี19 ขณะที่ความผิดฐานผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 มีโทษจำคุกไม่เกินสิบห้าปี ถ้าเป็นการกระทำเพื่อการค้าหรือมีเหตุตามมาตรา 145 วรรคสอง โทษจำคุกเพิ่มเป็นสองปีถึงยี่สิบปี และถ้าเป็นการกระทำของหัวหน้าเครือข่ายหรือกรณีตามวรรคสาม โทษเพิ่มถึงจำคุกตลอดชีวิตหรือประหารชีวิต20 ข้อหาที่พนักงานสอบสวนแจ้งจึงกำหนดว่าคำร้องจะเข้ากลุ่มบทบัญญัติใดของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

หน้านี้อธิบายเฉพาะประเด็นที่คดียาเสพติดแตกต่างจากคดีอาญาทั่วไป หลักทั่วไปของการประกันตัวผู้ต้องหา เช่น การฝากขังและการคืนหลักประกัน อธิบายไว้ในหน้า ประกันตัวผู้ต้องหา ของ eksiamcriminallaw.com ส่วนขั้นตอนตั้งแต่ถูกจับจนถึงชั้นศาลในคดียาเสพติด อธิบายไว้ในหน้า การถูกจับในคดียาเสพติด และ เส้นทางคดียาเสพติด

ผู้มีสิทธิยื่นและช่องทางยื่นคำร้องตามชั้นของคดี

มาตรา 106 กำหนดให้ผู้ต้องหา จำเลย หรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้อง ยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวได้ ช่องทางยื่นขึ้นกับชั้นของคดี ผู้ต้องหาที่ถูกควบคุมและยังไม่ถูกฟ้องยื่นต่อพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ ผู้ต้องหาที่ต้องขังตามหมายศาลยื่นต่อศาลนั้น และเมื่อฟ้องแล้วยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดี

ผู้ถูกจับในคดียาเสพติดที่ไม่ได้รับการปล่อยชั่วคราวในชั้นพนักงานสอบสวน ต้องถูกนำตัวไปศาลภายในสี่สิบแปดชั่วโมงนับแต่ถูกนำตัวถึงที่ทำการของพนักงานสอบสวน เพื่อให้พนักงานสอบสวนขอหมายขังเมื่อมีเหตุจำเป็น21 เมื่อศาลออกหมายขังแล้ว คำร้องขอปล่อยชั่วคราวต้องยื่นต่อศาลที่ออกหมายขัง ไม่ใช่พนักงานสอบสวน ตามมาตรา 106 (2) ครอบครัวจึงควรเตรียมเอกสารและหลักประกันให้พร้อมก่อนวันที่ผู้ต้องหาถูกนำตัวไปศาล22

หลังศาลอ่านคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ คำร้องยังยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีได้ แม้ยังไม่ได้ยื่นอุทธรณ์หรือฎีกา ถ้าศาลชั้นต้นเห็นสมควรให้ปล่อยชั่วคราวก็สั่งอนุญาตได้เอง มิฉะนั้นต้องรีบส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาสั่ง ตามมาตรา 106 (4) ช่องทางนี้ใช้กับจำเลยที่ศาลพิพากษาให้จำคุกโดยไม่รอการลงโทษ ซึ่งถูกคุมขังหลังฟังคำพิพากษา

ถ้าผู้ต้องหาได้รับการปล่อยชั่วคราวในชั้นสอบสวนโดยวางเงินสดหรือหลักทรัพย์ไว้แล้ว เมื่อสำนวนส่งถึงพนักงานอัยการหรือศาล ผู้ต้องหาหรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้องขอให้ถือเอาทรัพย์สินเดิมเป็นหลักประกันต่อไปได้ ไม่ต้องวางหลักประกันชุดใหม่ และกรณีที่มีบุคคลเป็นประกันหรือหลักประกันไว้ บุคคลนั้นร้องขอให้ถือเอาตนเป็นประกันต่อไปได้เช่นกัน23

ความเห็นของสำนักงาน

ในคดียาเสพติดที่ผู้ต้องหาถูกจับพร้อมของกลางจำนวนมาก การขอปล่อยชั่วคราวในชั้นพนักงานสอบสวนมักไม่ได้รับอนุญาต สำนักงานจึงเตรียมคำร้องต่อศาลในวันฝากขังครั้งแรกควบคู่ไปด้วย โดยรวบรวมหลักฐานที่อยู่ อาชีพ ภาระครอบครัว และประวัติการมาตามนัดของผู้ต้องหา เพื่อตอบเกณฑ์ตามมาตรา 108 ให้ครบในคำร้องฉบับแรก

เกณฑ์ตามมาตรา 108 เมื่อข้อหาเป็นความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด

มาตรา 108 กำหนดให้ศาลพิจารณาเจ็ดข้อประกอบกัน ได้แก่ ความหนักเบาแห่งข้อหา พยานหลักฐาน พฤติการณ์แห่งคดี ความน่าเชื่อถือของผู้ร้องขอประกันและหลักประกัน แนวโน้มการหลบหนี ภัยอันตรายจากการปล่อยชั่วคราว และคำคัดค้านของพนักงานสอบสวน พนักงานอัยการ โจทก์ หรือผู้เสียหาย

ในคดียาเสพติด “ความหนักเบาแห่งข้อหา” ตามมาตรา 108 (1) ผูกกับข้อหาที่แจ้งโดยตรง24 ข้อหาเสพหรือมีไว้ในครอบครองเพื่อเสพเป็นข้อหาที่มีโทษเบา ส่วนข้อหามีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายในประเภท 1 เป็นข้อหาที่มีโทษจำคุกอย่างสูงสิบห้าปีขึ้นไป ปริมาณของกลางจึงมีผลต่อการพิจารณาคำร้องตั้งแต่ชั้นแรก เพราะปริมาณเป็นข้อเท็จจริงที่พนักงานสอบสวนใช้กำหนดข้อหา และศาลใช้ประกอบการพิจารณาข้อ (2) ว่าพยานหลักฐานที่ปรากฏแล้วมีเพียงใด

มาตรา 108 (6) ให้พิจารณาภัยอันตรายหรือความเสียหายที่จะเกิดจากการปล่อยชั่วคราว ในคดีจำหน่ายยาเสพติด พนักงานสอบสวนมักคัดค้านด้วยเหตุว่าผู้ต้องหาอาจกลับไปกระทำความผิดซ้ำ หรือมีเครือข่ายที่อาจช่วยให้หลบหนี มาตรา 108 (7) ให้ศาลรับคำคัดค้านดังกล่าวประกอบการวินิจฉัยได้ และวรรคสองให้ศาลรับฟังข้อเท็จจริง รายงาน หรือความเห็นของเจ้าพนักงานที่เกี่ยวข้องประกอบด้วยก็ได้

สำหรับความผิดที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงเกินสิบปี มาตรา 109 บังคับว่าเมื่อมีคำร้องขอปล่อยชั่วคราวระหว่างสอบสวนหรือระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น ศาลจะต้องถามพนักงานสอบสวน พนักงานอัยการ หรือโจทก์ว่าจะคัดค้านหรือไม่ เว้นแต่ไม่อาจถามได้โดยมีเหตุอันควร ซึ่งศาลต้องบันทึกเหตุนั้นไว้25 ข้อหาครอบครองเพื่อจำหน่ายยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 จึงต้องผ่านขั้นตอนนี้ทุกคดี ผลในทางปฏิบัติคือการพิจารณาคำร้องอาจใช้เวลามากกว่าคดีเสพ

ความเห็นของสำนักงาน

คำร้องขอปล่อยชั่วคราวในคดีครอบครองเพื่อจำหน่ายควรตอบเกณฑ์ตามมาตรา 108 ทีละข้อ โดยเฉพาะข้อ (5) และข้อ (6) ด้วยข้อเท็จจริงที่ตรวจสอบได้ เช่น ทะเบียนบ้าน หนังสือรับรองการทำงาน ผู้ที่ต้องอยู่ในความอุปการะ และการยินยอมใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัว การยกเพียงว่าผู้ต้องหาไม่มีพฤติการณ์หลบหนีโดยไม่มีหลักฐานประกอบ มักไม่เพียงพอเมื่อพนักงานสอบสวนคัดค้าน

เหตุที่ศาลไม่ให้ประกันตัวตามมาตรา 108/1

มาตรา 108/1 กำหนดว่าการสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราวทำได้เฉพาะเมื่อมีเหตุอันควรเชื่อห้าประการ คือ จะหลบหนี จะไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน จะไปก่อเหตุอันตรายประการอื่น ผู้ร้องขอประกันหรือหลักประกันไม่น่าเชื่อถือ หรือการปล่อยจะเป็นอุปสรรคต่อการสอบสวนหรือการดำเนินคดีในศาล

ความหนักเบาของข้อหาเพียงอย่างเดียวไม่ใช่เหตุไม่ให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 108/1 แต่เป็นข้อเท็จจริงที่ศาลใช้ประเมินว่าผู้ต้องหามีแนวโน้มจะหลบหนีหรือไม่ ในคดียาเสพติดที่มีโทษสูง เหตุตามมาตรา 108/1 (1) และ (3) จึงเป็นเหตุที่ศาลอ้างบ่อย คำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราวต้องแสดงเหตุผล และต้องแจ้งเหตุให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยและผู้ยื่นคำร้องทราบเป็นหนังสือโดยเร็ว26 เหตุผลที่ศาลแสดงไว้เป็นข้อมูลสำคัญสำหรับการยื่นคำร้องใหม่หรือการอุทธรณ์คำสั่ง

การปล่อยชั่วคราวที่ได้รับอนุญาตแล้วอาจถูกเพิกถอนได้เมื่อปรากฏข้อเท็จจริงภายหลัง คำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำสั่งเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวเป็นดุลพินิจตามหลักเกณฑ์มาตรา 108 และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา

คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3594/255727

ศาลชั้นต้นเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาซึ่งไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งและไม่มีสิทธิอยู่ในราชอาณาจักร ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำสั่งเพิกถอนเป็นดุลพินิจตามหลักเกณฑ์มาตรา 108 และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ต้องห้ามอุทธรณ์ฎีกาตามมาตรา 196

“เป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่พิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์แห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 108 และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวน กรณีจึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ฎีกาคำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 196”

ความเห็นของสำนักงาน

ในคดียาเสพติด การเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวมักเกิดจากการผิดเงื่อนไขที่ศาลกำหนด เช่น ไม่ไปรายงานตัว ออกนอกพื้นที่ที่กำหนด หรือถูกจับในคดียาเสพติดคดีใหม่ระหว่างได้รับการปล่อยชั่วคราว ผู้ได้รับการปล่อยชั่วคราวและผู้ประกันจึงควรเก็บสำเนาเงื่อนไขในคำสั่งอนุญาตไว้ และแจ้งทนายความทันทีเมื่อมีเหตุที่อาจทำให้ปฏิบัติตามเงื่อนไขไม่ได้

ประกัน หลักประกัน และวงเงินในคดียาเสพติด

มาตรา 110 กำหนดว่าคดีที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงเกินสิบปีขึ้นไป ผู้ถูกปล่อยชั่วคราวต้องมีประกัน และจะมีหลักประกันด้วยหรือไม่ก็ได้ คดีอื่นปล่อยโดยไม่มีประกันได้ การเรียกประกันหรือหลักประกันจะเรียกจนเกินควรแก่กรณีมิได้ ตามหลักเกณฑ์ในกฎกระทรวงหรือข้อบังคับของประธานศาลฎีกา

ข้อหาเสพยาเสพติดตามมาตรา 162 มีโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี จึงอยู่ในกลุ่มที่มาตรา 110 วรรคสอง เปิดให้ปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีประกันเลยก็ได้ (ผู้ที่ถูกจับข้อหาเสพเป็นครั้งแรก ซึ่งมีทางบำบัดแทนการถูกดำเนินคดีโดยไม่ต้องถูกฝากขัง อ่านหน้า ถูกจับเสพครั้งแรก) ส่วนข้อหาตามมาตรา 145 ในส่วนยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 อยู่ในกลุ่มที่มาตรา 110 วรรคหนึ่ง บังคับให้ต้องมีประกัน28 มาตรา 110 วรรคสาม ยังกำหนดว่าการเรียกประกันหรือหลักประกันต้องคำนึงถึงเงื่อนไขและมาตรการป้องกันที่ใช้กับผู้ถูกปล่อยชั่วคราวประกอบด้วย การยินยอมใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัวจึงเป็นข้อเท็จจริงที่นำมาประกอบคำร้องขอให้ลดวงเงินได้

หลักประกันมีสามชนิด ได้แก่ เงินสด หลักทรัพย์อื่น เช่น โฉนดที่ดินหรือสมุดบัญชีเงินฝาก และบุคคลที่มาเป็นหลักประกันโดยแสดงหลักทรัพย์29 ผู้ที่ไม่มีเงินสดเพียงพออาจใช้หลักทรัพย์ของญาติ หรือให้บุคคลที่มีตำแหน่งหรือหลักทรัพย์ตามที่ศาลยอมรับมาเป็นหลักประกันได้ ทั้งนี้ ศาลแต่ละแห่งกำหนดรายการเอกสารที่ต้องใช้ไว้ และควรตรวจกับศาลที่จะยื่นก่อน

คำถามว่าประกันตัวคดียาเสพติดกี่บาทไม่มีคำตอบเป็นตัวเลขเดียวในตัวบท มาตรา 110 วรรคสาม ให้วงเงินเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในกฎกระทรวงหรือข้อบังคับของประธานศาลฎีกา และศาลแต่ละแห่งใช้ดุลพินิจตามพฤติการณ์ของแต่ละคดี หน้านี้จึงไม่ระบุตัวเลขวงเงินกลาง เพราะวงเงินที่ใช้จริงต้องตรวจกับหลักเกณฑ์ที่ศาลซึ่งรับคำร้องใช้อยู่ในขณะยื่นคำร้อง

ความเห็นของสำนักงาน

การขอปล่อยชั่วคราวในคดียาเสพติดควรเตรียมหลักประกันไว้มากกว่าหนึ่งชนิด เพราะศาลอาจอนุญาตโดยกำหนดวงเงินสูงกว่าที่ครอบครัวคาดไว้ การมีหลักทรัพย์สำรอง เช่น โฉนดที่ดินพร้อมหนังสือยินยอมของเจ้าของ ช่วยให้ยื่นเพิ่มได้ภายในวันเดียวกัน และลดระยะเวลาที่ผู้ต้องหาต้องถูกคุมขังระหว่างรอ

เงื่อนไขการปล่อยชั่วคราวและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัว

มาตรา 108 วรรคสาม ให้ศาลกำหนดเงื่อนไขเกี่ยวกับที่อยู่หรือเงื่อนไขอื่นใดให้ผู้ถูกปล่อยชั่วคราวปฏิบัติได้ และถ้าผู้นั้นยินยอม ศาลจะสั่งให้ใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ตรวจสอบหรือจำกัดการเดินทางก็ได้ ผู้ที่อายุไม่ถึงสิบแปดปีจะใช้อุปกรณ์ได้เฉพาะเมื่อมีพฤติการณ์ร้ายแรงหรือเหตุสมควรอื่น

เงื่อนไขตามมาตรา 108 วรรคสาม มีวัตถุประสงค์สามประการที่ตัวบทระบุไว้ คือ ป้องกันการหลบหนี ป้องกันภัยอันตราย และป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น30 ในคดียาเสพติด เงื่อนไขที่พบบ่อยคือการห้ามออกนอกเขตที่กำหนด การไปรายงานตัวตามนัด และการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัว ซึ่งใช้ได้เมื่อผู้ถูกปล่อยชั่วคราวยินยอมเท่านั้น ข้อยกเว้นคือผู้ที่มีอายุไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์ ซึ่งแม้ยินยอมก็ใช้อุปกรณ์ได้เฉพาะเมื่อมีพฤติการณ์ที่อาจเป็นภัยต่อบุคคลอื่นอย่างร้ายแรงหรือมีเหตุสมควรประการอื่น

ถ้าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ศาลสั่งให้ใช้ถูกทำลายหรือทำให้ใช้การไม่ได้ไม่ว่าโดยวิธีใด มาตรา 117 วรรคสอง ให้สันนิษฐานว่าผู้นั้นหนีหรือจะหลบหนี และพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจมีอำนาจจับได้ตามวรรคหนึ่ง31 ข้อสันนิษฐานนี้เป็นข้อสันนิษฐานตามกฎหมายที่หักล้างได้ ผู้ถูกปล่อยชั่วคราวที่อุปกรณ์ขัดข้องโดยไม่ได้เกิดจากการกระทำของตนควรแจ้งศาลหรือเจ้าพนักงานที่ดูแลอุปกรณ์ทันทีพร้อมหลักฐาน

รายละเอียดเรื่องค่าใช้จ่าย ขั้นตอนติดตั้ง และการถอดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัว เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่ศาลแต่ละแห่งใช้ จึงควรสอบถามจากศาลที่พิจารณาคดีโดยตรง

ความเห็นของสำนักงาน

ผู้ต้องหาในคดียาเสพติดที่มีโทษสูงควรพิจารณาแสดงความยินยอมใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไว้ในคำร้องฉบับแรก เพราะมาตรา 110 วรรคสาม ให้ศาลนำมาตรการป้องกันมาประกอบการกำหนดวงเงิน และมาตรการนี้ตอบเหตุที่พนักงานสอบสวนมักคัดค้านว่าผู้ต้องหาจะหลบหนีได้โดยตรง

การประกันตัวกับเส้นทางบำบัดรักษาผู้เสพ

ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา 113 และมาตรา 114 กำหนดเส้นทางบำบัดรักษาสำหรับผู้เสพและผู้มีไว้ในครอบครองเพื่อเสพ ผู้ที่สมัครใจเข้ารับการบำบัดก่อนถูกตรวจพบและผ่านการบำบัดตามเงื่อนไขไม่มีความผิด ส่วนผู้ที่ถูกตรวจพบแล้วสมัครใจบำบัดตามมาตรา 114 ได้ เส้นทางนี้แยกจากการปล่อยชั่วคราว

มาตรา 113 กำหนดว่าผู้ที่เสพหรือมีไว้ในครอบครองเพื่อเสพ และสมัครใจขอเข้ารับการบำบัดรักษาในสถานพยาบาลยาเสพติดก่อนที่เจ้าพนักงานจะตรวจพบ เมื่อปฏิบัติครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ที่คณะกรรมการกำหนดจนได้รับหนังสือรับรอง ผู้นั้นไม่มีความผิดในมาตราดังกล่าว32 มาตรา 114 ใช้กับผู้ที่เจ้าพนักงานตรวจพบแล้ว โดยให้ผู้นั้นสมัครใจเข้ารับการบำบัดรักษาได้ และวรรคสามกำหนดผลไว้สำหรับกรณีที่ผู้เข้ารับการบำบัดหลบหนีหรือไม่ให้ความร่วมมือในการบำบัดจนครบถ้วน33

ความผิดฐานเสพที่ไม่เข้ามาตรา 113 หรือมาตรา 114 มีโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปีตามมาตรา 162 ข้อหาที่มีโทษระดับนี้เป็นคดีที่มาตรา 110 วรรคสอง เปิดให้ปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีประกันได้ ผู้ถูกกล่าวหาที่มีสิทธิเข้าเส้นทางบำบัดจึงควรพิจารณาทั้งสองเรื่องไปพร้อมกัน รายละเอียดของเส้นทางบำบัดอธิบายไว้ในหน้า การเสพยาเสพติดและการบำบัดรักษา

ความเห็นของสำนักงาน

ผู้ถูกจับในข้อหาที่มีของกลางจำนวนเล็กน้อยควรให้ทนายความตรวจก่อนว่าข้อเท็จจริงเข้าเกณฑ์ปริมาณที่ให้สันนิษฐานว่ามีไว้เพื่อเสพหรือไม่ เพราะข้อหาที่เปลี่ยนจากครอบครองเพื่อจำหน่ายเป็นครอบครองเพื่อเสพ เปลี่ยนทั้งกลุ่มบทบัญญัติเรื่องประกันและสิทธิเข้าเส้นทางบำบัด

การอุทธรณ์คำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 119 ทวิ

มาตรา 119 ทวิ ให้ผู้ร้องขออุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวได้ คำสั่งของศาลชั้นต้นอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์ และคำสั่งของศาลอุทธรณ์อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา คำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตยืนตามศาลชั้นต้นเป็นที่สุด แต่ไม่ตัดสิทธิยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวใหม่

ศาลชั้นต้นที่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งต้องรีบส่งคำร้องพร้อมสำนวนหรือสำเนาสำนวนเท่าที่จำเป็นไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเพื่อพิจารณาและมีคำสั่งโดยเร็ว34 ทางเลือกในทางปฏิบัติมีสองทาง คือ อุทธรณ์คำสั่ง หรือยื่นคำร้องใหม่ต่อศาลเดิมพร้อมข้อเท็จจริงหรือหลักประกันที่เพิ่มขึ้น การเลือกขึ้นกับเหตุผลที่ศาลแสดงไว้ในคำสั่งตามมาตรา 108/1 วรรคสอง

สิทธิอุทธรณ์ตามมาตรา 119 ทวิ ใช้กับคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว คำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำสั่งเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวไม่ถือว่าเป็นคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาตามมาตรา 196

คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 107/253735

ศาลชั้นต้นเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวจำเลยหลังพนักงานสอบสวนยื่นรายงานว่าจำเลยข่มขู่และจ้างวานพยานให้กลับคำให้การ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคำสั่งเพิกถอนการปล่อยชั่วคราวเป็นดุลพินิจตามหลักเกณฑ์มาตรา 108 และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา 196 ไม่ใช่คำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 119 ทวิ

“คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้เพิกถอนการปล่อยชั่วคราว ถือเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 196 ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์แห่งมาตรา 108 และไม่ถือว่าเป็นคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 119 ทวิ”

คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4829/255336

จำเลยขอให้ศาลไต่สวนเพื่อประกอบคำร้องขอปล่อยชั่วคราว ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวและยกคำร้องขอให้ไต่สวน จำเลยอุทธรณ์เฉพาะคำสั่งยกคำร้องขอให้ไต่สวน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการไม่ไต่สวนสืบเนื่องจากดุลพินิจไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 108 จึงเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ต้องห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา 196

“การที่ศาลชั้นต้นไม่ไต่สวนคำร้องของจำเลยที่ 2 เพื่อประกอบการพิจารณาขอให้ปล่อยชั่วคราวก็สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยที่ 2 ชั่วคราว ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 108”

ความเห็นของสำนักงาน

เมื่อศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวในคดียาเสพติด สำนักงานตรวจเหตุผลในคำสั่งก่อนเลือกช่องทาง ถ้าเหตุผลคือหลักประกันไม่น่าเชื่อถือ การยื่นคำร้องใหม่พร้อมหลักประกันที่เพิ่มขึ้นมักเร็วกว่าการอุทธรณ์ ถ้าเหตุผลคือผู้ต้องหาจะหลบหนี การอุทธรณ์พร้อมหลักฐานที่ตอบเหตุนั้นโดยตรงเป็นทางที่เหมาะกว่า

การผิดสัญญาประกันและการหลบหนีในคดียาเสพติด

เมื่อผู้ต้องหาหรือจำเลยหนีหรือจะหลบหนี มาตรา 117 ให้เจ้าพนักงานจับได้ และมาตรา 119 ให้ศาลบังคับตามสัญญาประกันได้โดยไม่ต้องฟ้อง ศาลอาจงดหรือลดค่าปรับโดยคำนึงถึงความพยายามของผู้ประกัน ในคดียาเสพติด พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด มาตรา 12 ยังให้ศาลสืบพยานลับหลังจำเลยที่หลบหนีได้

ในกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาล ศาลมีอำนาจสั่งบังคับตามสัญญาประกันหรือตามที่ศาลเห็นสมควรโดยไม่ต้องฟ้อง ศาลอาจสั่งงดการบังคับหรือลดจำนวนเงิน โดยคำนึงถึงความพยายามของผู้ประกันในการติดตามตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยที่หลบหนี และความเสียหายที่เกิดขึ้น และเมื่อศาลสั่งแล้ว ผู้ถูกบังคับตามสัญญาประกันหรือพนักงานอัยการอุทธรณ์ได้ คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์เป็นที่สุด37 คำพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการบังคับตามสัญญาประกันต่อศาลเป็นกระบวนพิจารณาทางอาญาโดยแท้

คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10072/255838

การบังคับตามสัญญาประกันต่อศาลตามมาตรา 119 เป็นกระบวนพิจารณาทางอาญาโดยแท้ ตราบใดที่ผู้ประกันยังไม่ส่งตัวจำเลยต่อศาลถือว่ายังผิดสัญญาประกัน และถ้าผู้ประกันขวนขวายนำตัวมาส่งภายในอายุความทางอาญา ศาลอาจลดหรืองดค่าปรับได้ตามพฤติการณ์ ศาลจึงบังคับคดีแก่ผู้ประกันได้แม้เกินสิบปีนับแต่วันมีคำสั่งปรับ และไม่มีเหตุคืนหลักประกันตามมาตรา 118

“การบังคับตามสัญญาประกันจึงเป็นเรื่องของกระบวนพิจารณาทางอาญาโดยแท้ การพิจารณาถึงสิทธิและหน้าที่ของผู้ประกันจึงต้องพิจารณาจากบริบทของคดีอาญาเป็นสำคัญ”

บทบัญญัติที่ใช้เฉพาะคดียาเสพติดคือพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550 มาตรา 12 ซึ่งให้ศาลมีอำนาจสืบพยานหลักฐานลับหลังจำเลยที่จงใจไม่มาศาลหรือหลบหนีได้ เมื่อจำเลยมีทนายความและมีความจำเป็นเพื่อมิให้พยานหลักฐานสูญหายหรือยากแก่การนำมาสืบในภายหลัง แต่ต้องให้โอกาสทนายความของจำเลยถามค้านและนำสืบหักล้าง39 การหลบหนีระหว่างได้รับการปล่อยชั่วคราวในคดียาเสพติดจึงไม่ได้ทำให้คดีหยุดชะงักเสมอไป และจำเลยเสียโอกาสต่อสู้คดีด้วยตนเอง

ผลของการไม่ไปศาลตามนัด และการคืนหลักประกันเมื่อคดีถึงที่สุด อธิบายไว้ในหน้า หมายเรียกและหมายจับในคดียาเสพติด

ความเห็นของสำนักงาน

ผู้ประกันที่ทราบว่าผู้ได้รับการปล่อยชั่วคราวไม่มาศาลควรติดตามตัวและบันทึกหลักฐานการติดตามไว้ทุกครั้ง เช่น ข้อความที่ส่ง การเดินทางไปที่อยู่ และการแจ้งเจ้าพนักงาน เพราะมาตรา 119 ให้ศาลนำความพยายามในการติดตามตัวมาประกอบการลดหรืองดค่าปรับ

กฎหมายเปรียบเทียบ: ข้อสันนิษฐานในคดียาเสพติดของสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ

สหรัฐอเมริกาตั้งข้อสันนิษฐานใน 18 U.S.C. มาตรา 3142(e)(3) ว่าไม่มีเงื่อนไขใดประกันการมาศาลได้ เมื่อมีเหตุน่าเชื่อว่ากระทำความผิดยาเสพติดที่มีโทษจำคุกสิบปีขึ้นไป ส่วนอังกฤษกำหนดข้อยกเว้นสิทธิได้รับการปล่อยชั่วคราวสำหรับผู้ตรวจพบยาเสพติดกลุ่ม Class A ไว้ในพระราชบัญญัติการประกันตัว ค.ศ. 1976 (Bail Act 1976)

กฎหมายสหรัฐอเมริกาให้เจ้าพนักงานตุลาการสั่งขังก่อนพิจารณาเมื่อพบหลังการไต่สวนว่าไม่มีเงื่อนไขใดประกันการมาศาลและความปลอดภัยของบุคคลอื่นและชุมชนได้2 และสำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติสารควบคุม (Controlled Substances Act) ที่มีโทษจำคุกอย่างสูงสิบปีขึ้นไป กฎหมายให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าไม่มีเงื่อนไขใดประกันได้ โดยผู้ต้องหามีภาระหักล้าง1 โครงสร้างนี้ต่างจากมาตรา 108/1 ของไทย ซึ่งไม่ได้ตั้งข้อสันนิษฐานตามประเภทของความผิด แต่ให้ศาลพิจารณาเหตุอันควรเชื่อเป็นรายคดี

ศาลสูงสุดสหรัฐอเมริกาในคดี United States v. Salerno วินิจฉัยว่าการขังก่อนพิจารณาตามพระราชบัญญัติปฏิรูปการประกันตัว ค.ศ. 1984 (Bail Reform Act of 1984) ด้วยเหตุความปลอดภัยของชุมชนไม่ขัดรัฐธรรมนูญ แต่ระบุหลักไว้ว่าเสรีภาพเป็นหลักและการขังก่อนพิจารณาเป็นข้อยกเว้นที่จำกัดอย่างรอบคอบ3 หลักนี้ใกล้เคียงกับโครงสร้างของมาตรา 108/1 ที่ให้การไม่ปล่อยชั่วคราวทำได้เฉพาะเมื่อมีเหตุตามที่กฎหมายกำหนด

พระราชบัญญัติการประกันตัว ค.ศ. 1976 (Bail Act 1976) ของอังกฤษตั้งหลักว่าผู้ต้องหามีสิทธิได้รับการปล่อยชั่วคราว และกำหนดข้อยกเว้นทั่วไปไว้ในบัญชีท้าย 1 ภาค 1 ย่อหน้า 2 (Schedule 1 Part I paragraph 2) เมื่อมีเหตุอันมีน้ำหนักว่าจะไม่มามอบตัว จะกระทำความผิดระหว่างปล่อยชั่วคราว หรือจะยุ่งเหยิงกับพยาน4 ส่วนย่อหน้า 6A ถึง 6C เป็นบทเฉพาะเรื่องยาเสพติด ผู้ต้องหาที่ผลตรวจตัวอย่างจากร่างกายพบยาเสพติดกลุ่ม Class A (กลุ่มที่กฎหมายอังกฤษกำหนดโทษสูงสุด) ตามที่กำหนด และเข้าเงื่อนไขอื่นในย่อหน้า 6B จะได้รับการปล่อยชั่วคราวไม่ได้ เว้นแต่ศาลเห็นว่าไม่มีความเสี่ยงสำคัญที่จะกระทำความผิดระหว่างปล่อยชั่วคราว และบทนี้ใช้เฉพาะพื้นที่ที่รัฐมนตรีแจ้งศาลว่ามีการจัดการประเมินไว้แล้ว5

ความเห็นของสำนักงาน

แนวทางของอังกฤษเชื่อมการปล่อยชั่วคราวเข้ากับการประเมินและบำบัดผู้ใช้ยาเสพติด ซึ่งใกล้กับเจตนารมณ์ของมาตรา 113 และมาตรา 114 ของประมวลกฎหมายยาเสพติด แต่กฎหมายไทยไม่ได้ผูกสิทธิได้รับการปล่อยชั่วคราวไว้กับผลการตรวจหรือการเข้ารับการประเมิน การยกตัวอย่างต่างประเทศในคำร้องจึงใช้ได้เพื่ออธิบายความเหมาะสมของเงื่อนไข ไม่ใช่ฐานสิทธิ

มุมมองนิติเศรษฐศาสตร์ของการขังระหว่างพิจารณา

งานวิจัยของ Dobbie, Goldin และ Yang ปี 2018 ใช้การจ่ายสำนวนให้ผู้พิพากษาแบบสุ่มเพื่อวัดผลของการขังระหว่างพิจารณา พบว่าการขังเพิ่มโอกาสถูกพิพากษาว่ามีความผิด ส่วนใหญ่ผ่านการรับสารภาพ ลดการจ้างงานในระบบ และไม่มีผลสุทธิต่อการกระทำความผิดในอนาคต ผลนี้เกี่ยวกับเกณฑ์ตามมาตรา 108

การศึกษานี้ตีพิมพ์ในวารสาร American Economic Review (วารสารของสมาคมเศรษฐศาสตร์อเมริกัน) ใช้ข้อมูลคดีในสหรัฐอเมริกา และอาศัยข้อเท็จจริงว่าผู้พิพากษาที่ได้รับสำนวนแบบสุ่มมีแนวโน้มให้ปล่อยชั่วคราวต่างกัน ความต่างนี้ทำให้แยกผลของการขังออกจากลักษณะของผู้ต้องหาได้ ผู้เขียนอธิบายกลไกไว้สองทาง คือ การขังลดอำนาจต่อรองของจำเลยในการเจรจาเรื่องคำรับสารภาพ และการถูกพิพากษาว่ามีความผิดลดโอกาสการทำงานในระบบ6

ข้อค้นพบนี้มีความหมายต่อคดียาเสพติดของไทยในสองประการ ประการที่หนึ่ง มาตรา 108 (6) ให้ศาลชั่งภัยอันตรายจากการปล่อยชั่วคราว แต่ความเสียหายจากการขังซึ่งตกแก่ผู้ต้องหาและครอบครัวไม่ได้ปรากฏในรายการพิจารณาโดยตรง การนำเสนอข้อเท็จจริงเรื่องอาชีพและผู้อยู่ในความอุปการะจึงเป็นการเติมข้อมูลด้านนี้ให้ศาล ประการที่สอง พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด มาตรา 13 ให้ศาลพิพากษาได้โดยไม่สืบพยานเมื่อจำเลยรับสารภาพ เว้นแต่มีเหตุอันควร40 ผลวิจัยที่ว่าการขังเพิ่มการรับสารภาพจึงเป็นเหตุผลให้ทนายความตรวจพยานหลักฐานก่อนจำเลยที่ถูกขังตัดสินใจรับสารภาพ

ข้อจำกัดของการนำผลวิจัยมาใช้คือ ข้อมูลเป็นคดีในเขตอำนาจของสหรัฐอเมริกาซึ่งมีระบบการต่อรองคำรับสารภาพต่างจากไทย สำนักงานจึงใช้ผลวิจัยนี้เป็นกรอบคิด ไม่ใช่ข้อเท็จจริงเชิงประจักษ์เกี่ยวกับศาลไทย

หลักสันนิษฐานว่าบริสุทธิ์กับการขังผู้ต้องหาคดียาเสพติด

หลักสันนิษฐานว่าผู้ต้องหาหรือจำเลยไม่มีความผิดจนกว่าจะมีคำพิพากษาถึงที่สุด เป็นหลักในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 29 ซึ่งกำหนดด้วยว่าการควบคุมหรือคุมขังทำได้เพียงเท่าที่จำเป็นเพื่อป้องกันการหลบหนี และการไม่ให้ประกันต้องเป็นไปตามที่กฎหมายบัญญัติ มาตรา 108/1 เป็นบทที่ทำให้หลักนี้เป็นรูปธรรม

ข้อหายาเสพติดเป็นข้อหาที่สังคมมองด้วยความรังเกียจสูง แรงกดดันนี้อาจทำให้การพิจารณาคำร้องขอปล่อยชั่วคราวเอนไปทางการขังไว้ก่อน หลักสันนิษฐานว่าบริสุทธิ์ทำหน้าที่ถ่วงแรงกดดันดังกล่าว โดยกำหนดว่าการขังระหว่างพิจารณาไม่ใช่การลงโทษล่วงหน้า และต้องมีเหตุเฉพาะคดีรองรับ มาตรา 108/1 จึงไม่ได้ให้ความร้ายแรงของประเภทความผิดเป็นเหตุไม่ให้ปล่อยชั่วคราวโดยลำพัง และบังคับให้ศาลแสดงเหตุผลเป็นหนังสือ41

ในทางนิติปรัชญา ข้อถกเถียงเรื่องการขังเพื่อป้องกันอันตรายคือ การขังด้วยเหตุว่าผู้ต้องหาอาจกระทำความผิดในอนาคตเป็นการลงโทษจากการคาดการณ์ ไม่ใช่จากการกระทำที่พิสูจน์แล้ว ศาลสูงสุดสหรัฐอเมริกาในคดี Salerno ยอมรับการขังด้วยเหตุนี้ภายใต้กระบวนการไต่สวนที่เข้มงวด3 ขณะที่มาตรา 108/1 (3) ของไทยใช้ถ้อยคำว่าจะไปก่อเหตุอันตรายประการอื่น ซึ่งต้องมีเหตุอันควรเชื่อ คำร้องที่ดีจึงควรตอบด้วยข้อเท็จจริงว่าเหตุอันควรเชื่อในคดีนั้นไม่มีอยู่จริง

คำถามที่พบบ่อย

คำตอบต่อไปนี้สรุปจากตัวบทและคำพิพากษาที่อ้างไว้ในหน้านี้ ผลของแต่ละคดียังขึ้นกับข้อเท็จจริง พยานหลักฐาน และดุลพินิจของเจ้าพนักงานและศาล

ประกันตัวคดียาเสพติดกี่บาท

ตัวบทไม่ได้กำหนดตัวเลขเดียว ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 110 วรรคสาม กำหนดว่าจะเรียกประกันหรือหลักประกันจนเกินควรแก่กรณีมิได้ ต้องคำนึงถึงเงื่อนไขและมาตรการป้องกันที่ใช้ประกอบ และให้เป็นไปตามกฎกระทรวงหรือข้อบังคับของประธานศาลฎีกา วงเงินจึงขึ้นกับข้อหา ปริมาณของกลาง และพฤติการณ์ของแต่ละคดี หน้านี้จึงไม่ระบุตัวเลขกลาง ผู้ยื่นคำร้องควรตรวจวงเงินกับศาลที่รับคำร้องในคดีนั้น

ประกันตัวคดียาเสพติดใช้อะไรบ้าง

หลักประกันตามมาตรา 114 มีสามชนิด คือ เงินสด หลักทรัพย์อื่น เช่น โฉนดที่ดินหรือสมุดบัญชีเงินฝาก และบุคคลที่มาเป็นหลักประกันโดยแสดงหลักทรัพย์ ผู้ยื่นต้องมีเอกสารแสดงตัวและความเกี่ยวข้องกับผู้ต้องหา และเอกสารสิทธิของหลักทรัพย์ ศาลแต่ละแห่งกำหนดรายการเอกสารไว้ จึงควรตรวจกับศาลที่จะยื่นก่อน

คดีครอบครองยาเสพติดเพื่อจำหน่ายประกันตัวได้หรือไม่

ได้ กฎหมายไม่ได้ห้ามปล่อยชั่วคราวตามประเภทของความผิด ศาลจะไม่ให้ปล่อยชั่วคราวได้เฉพาะเมื่อมีเหตุอันควรเชื่อตามมาตรา 108/1 เช่น จะหลบหนีหรือจะไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน แต่ข้อหานี้มีโทษจำคุกอย่างสูงเกินสิบปี ศาลจึงต้องถามความเห็นพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการก่อนตามมาตรา 109 และผู้ถูกปล่อยชั่วคราวต้องมีประกันตามมาตรา 110 วรรคหนึ่ง

ยื่นประกันตัวคดียาเสพติดได้ที่ไหน

ตามมาตรา 106 ถ้าผู้ต้องหาถูกควบคุมและยังไม่ถูกฟ้อง ยื่นต่อพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ ถ้าต้องขังตามหมายศาลแล้ว ยื่นต่อศาลที่ออกหมายขัง ถ้าฟ้องแล้ว ยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดี และหลังศาลอ่านคำพิพากษา ยังยื่นต่อศาลชั้นต้นได้แม้ยังไม่ได้อุทธรณ์หรือฎีกา

ศาลไม่ให้ประกันตัวคดียาเสพติด ทำอย่างไรต่อ

มาตรา 119 ทวิ ให้อุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นไปยังศาลอุทธรณ์ และคำสั่งของศาลอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา ถ้าศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น คำสั่งเป็นที่สุด แต่ไม่ตัดสิทธิยื่นคำร้องใหม่ ข้อยกเว้นคือคำสั่งเพิกถอนการปล่อยชั่วคราว ซึ่งคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 107/2537 วินิจฉัยว่าไม่ถือเป็นคำสั่งไม่อนุญาตตามมาตรา 119 ทวิ

ต้องใส่กำไล EM (อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัว) ทุกคดีหรือไม่

ไม่ มาตรา 108 วรรคสาม ให้ศาลสั่งใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้เมื่อผู้ถูกปล่อยชั่วคราวยินยอม ข้อยกเว้นคือผู้ที่อายุไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์ ซึ่งแม้ยินยอมก็ใช้ได้เฉพาะเมื่อมีพฤติการณ์ที่อาจเป็นภัยต่อบุคคลอื่นอย่างร้ายแรงหรือเหตุสมควรอื่น ถ้าอุปกรณ์ถูกทำลายหรือทำให้ใช้การไม่ได้ มาตรา 117 วรรคสอง ให้สันนิษฐานว่าผู้นั้นหนีหรือจะหลบหนี

ประกันตัวคดียาเสพติดได้เงินคืนไหม

ได้ หลักประกันไม่ใช่ค่าปรับ เมื่อคดีถึงที่สุดหรือความรับผิดตามสัญญาประกันหมดไป หลักประกันคืนแก่ผู้ที่ควรได้รับ ข้อยกเว้นคือกรณีผิดสัญญาประกัน ซึ่งมาตรา 119 ให้ศาลบังคับตามสัญญาประกันได้โดยไม่ต้องฟ้อง และอาจงดหรือลดจำนวนเงินโดยคำนึงถึงความพยายามของผู้ประกันในการติดตามตัวและความเสียหายที่เกิดขึ้น

เชิงอรรถและแหล่งที่มา

เชิงอรรถต่อไปนี้ยกถ้อยคำตัวบทคำต่อคำจากแหล่งทางการ พร้อมแหล่งที่มาของคำพิพากษาศาลฎีกาและเอกสารอ้างอิงอื่นที่หน้านี้อ้างถึง ตามลำดับที่ปรากฏในเนื้อหา

  1. 18 U.S.C. § 3142(e)(3) (สหรัฐอเมริกา) บัญญัติว่า “Subject to rebuttal by the person, it shall be presumed that no condition or combination of conditions will reasonably assure the appearance of the person as required and the safety of the community if the judicial officer finds that there is probable cause to believe that the person committed— (A) an offense for which a maximum term of imprisonment of ten years or more is prescribed in the Controlled Substances Act (21 U.S.C. 801 et seq.), the Controlled Substances Import and Export Act (21 U.S.C. 951 et seq.), or chapter 705 of title 46;” (คัดเฉพาะส่วนต้นและอนุมาตรา (A))ที่มา Legal Information Institute, Cornell Law School (สำเนาประมวลกฎหมายสหรัฐอเมริกา) เปิดตรวจเมื่อ 23 ตุลาคม 2569
  2. 18 U.S.C. § 3142(e)(1) บัญญัติว่า “If, after a hearing pursuant to the provisions of subsection (f) of this section, the judicial officer finds that no condition or combination of conditions will reasonably assure the appearance of the person as required and the safety of any other person and the community, such judicial officer shall order the detention of the person before trial.” (คัดประโยคแรก)ที่มา Legal Information Institute, Cornell Law School เปิดตรวจเมื่อ 23 ตุลาคม 2569
  3. United States v. Salerno, 481 U.S. 739, 755 (1987): “In our society, liberty is the norm, and detention prior to trial or without trial is the carefully limited exception.”ที่มา Justia (สำเนาคำพิพากษาศาลสูงสุดสหรัฐอเมริกา) เปิดตรวจเมื่อ 23 ตุลาคม 2569
  4. Bail Act 1976 (สหราชอาณาจักร) Schedule 1 Part I paragraph 2(1) บัญญัติว่า “The defendant need not be granted bail if the court is satisfied that there are substantial grounds for believing that the defendant, if released on bail (whether subject to conditions or not) would (a) fail to surrender to custody, or (b) commit an offence while on bail, or (c) interfere with witnesses or otherwise obstruct the course of justice, whether in relation to himself or any other person.”ที่มา legislation.gov.uk (ฐานข้อมูลกฎหมายของสหราชอาณาจักร) ฉบับปรับปรุงล่าสุด เปิดตรวจเมื่อ 23 ตุลาคม 2569
  5. Bail Act 1976 Schedule 1 Part I paragraph 6A บัญญัติว่า “Subject to paragraph 6C below, a defendant who falls within paragraph 6B below may not be granted bail unless the court is of the opinion that there is no significant risk of his committing an offence while on bail (whether subject to conditions or not).” paragraph 6B(1)(b) กำหนดกรณีที่ผลตรวจตัวอย่างจากร่างกาย “has revealed the presence in his body of a specified Class A drug;” และ paragraph 6C บัญญัติว่า “Paragraph 6A above does not apply unless— (a) the court has been notified by the Secretary of State that arrangements for conducting a relevant assessment or, as the case may be, providing relevant follow-up have been made for the local justice area in which it appears to the court that the defendant would reside if granted bail; and” (คัดเฉพาะวรรคต้นและข้อ (a)) บทบัญญัติชุดนี้ใช้ในอังกฤษและเวลส์ที่มา legislation.gov.uk (ฐานข้อมูลกฎหมายของสหราชอาณาจักร) ฉบับปรับปรุงล่าสุด เปิดตรวจเมื่อ 23 ตุลาคม 2569
  6. Will Dobbie, Jacob Goldin and Crystal S. Yang, “The Effects of Pre-Trial Detention on Conviction, Future Crime, and Employment: Evidence from Randomly Assigned Judges,” American Economic Review 108(2) (2018): 201–240, DOI 10.1257/aer.20161503 บทคัดย่อระบุว่า “Pretrial detention has no net effect on future crime.”ที่มา American Economic Association ข้อมูลบรรณานุกรมตรวจกับ Crossref (api.crossref.org) และบทคัดย่อตรวจที่หน้าบทความของสำนักพิมพ์ เปิดตรวจเมื่อ 23 ตุลาคม 2569
  7. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๖ บัญญัติว่า “คำร้องขอให้ปล่อยผู้ต้องหาหรือจำเลยชั่วคราวโดยไม่ต้องมีประกันหรือมีประกัน หรือมีประกันและหลักประกัน ไม่ว่าผู้นั้นต้องควบคุมหรือขังตามหมายศาล ย่อมยื่นได้โดยผู้ต้องหา จำเลย หรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้องดังนี้ (๑) เมื่อผู้ต้องหาถูกควบคุมอยู่และยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาล ให้ยื่นต่อพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ แล้วแต่กรณี (๒) เมื่อผู้ต้องหาต้องขังตามหมายศาลและยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาลให้ยื่นต่อศาลนั้น (๓) เมื่อผู้ต้องหาถูกฟ้องแล้ว ให้ยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีนั้น (๔) เมื่อศาลอ่านคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์แล้ว แม้ยังไม่มีการยื่นอุทธรณ์หรือฎีกา หรือมีการยื่นอุทธรณ์หรือฎีกาแล้วแต่ยังไม่ได้ส่งสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา ให้ยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีนั้น ในกรณีที่ศาลชั้นต้นเห็นสมควรให้ปล่อยชั่วคราว ให้ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตมิฉะนั้นให้รีบส่งคำร้องพร้อมสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเพื่อสั่ง แล้วแต่กรณี (๕) เมื่อศาลส่งสำนวนไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาแล้ว จะยื่นต่อศาลชั้นต้นที่ชำระคดีนั้น หรือจะยื่นต่อศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา แล้วแต่กรณีก็ได้ ในกรณีที่ยื่นต่อศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นรีบส่งคำร้องไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเพื่อสั่ง แล้วแต่กรณี”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. มาตรา ๑๐๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๕๒๒ และมาตรา ๑๐๖ (๔) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๑๓) พ.ศ. ๒๕๒๕ ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  8. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘/๑ บัญญัติว่า “การสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราว จะกระทำได้ต่อเมื่อมีเหตุอันควรเชื่อเหตุใดเหตุหนึ่งดังต่อไปนี้ (๑) ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะหลบหนี (๒) ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน (๓) ผู้ต้องหาหรือจำเลยจะไปก่อเหตุอันตรายประการอื่น (๔) ผู้ร้องขอประกันหรือหลักประกันไม่น่าเชื่อถือ (๕) การปล่อยชั่วคราวจะเป็นอุปสรรคหรือก่อให้เกิดความเสียหายต่อการสอบสวนของเจ้าพนักงานหรือการดำเนินคดีในศาล คำสั่งไม่ให้ปล่อยชั่วคราวต้องแสดงเหตุผล และต้องแจ้งเหตุดังกล่าวให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยและผู้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวทราบเป็นหนังสือโดยเร็ว”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. มาตรา ๑๐๘/๑ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๒๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  9. ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๔๕ บัญญัติว่า “ผู้ใดผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท ๑ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๙๐ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบห้าปี และปรับไม่เกินหนึ่งล้านห้าแสนบาท ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งเป็นการกระทำดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปี และปรับตั้งแต่สองแสนบาทถึงสองล้านบาท (๑) การกระทำเพื่อการค้า (๒) การก่อให้เกิดการแพร่กระจายในกลุ่มประชาชน (๓) การจำหน่ายแก่บุคคลอายุไม่เกินสิบแปดปี (๔) การจำหน่ายในบริเวณสถานศึกษา สถานอันเป็นที่เคารพในทางศาสนาของหมู่ชนใด หรือสถานที่ราชการ (๕) การกระทำโดยใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้าย (๖) การกระทำโดยมีอาวุธหรือใช้อาวุธ ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองเป็นการกระทำดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่ห้าแสนบาทถึงห้าล้านบาท หรือประหารชีวิต (๑) การกระทำโดยหัวหน้า ผู้มีหน้าที่สั่งการ หรือผู้มีหน้าที่จัดการในเครือข่ายอาชญากรรม (๒) การทำให้เกิดผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐหรือความปลอดภัยของประชาชนทั่วไป”ที่มา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๘ ตอนที่ ๗๓ ก หน้า ๑ วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ (ประมวลกฎหมายท้ายพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายยาเสพติด พ.ศ. ๒๕๖๔) · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · สำเนาราชกิจจานุเบกษาในเว็บไซต์สำนักงาน ป.ป.ส.. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  10. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๙ บัญญัติว่า “ในกรณีที่ผู้ต้องหาหรือจำเลยต้องหาหรือถูกฟ้องในความผิดมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงเกินสิบปี ถ้ามีคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราว ในระหว่างสอบสวนหรือระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น ศาลจะต้องถามพนักงานสอบสวน พนักงานอัยการ หรือโจทก์ว่าจะคัดค้านประการใดหรือไม่ ถ้าไม่อาจถามได้โดยมีเหตุอันควรศาลจะงดการถามเสียก็ได้แต่ต้องบันทึกเหตุนั้นไว้”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  11. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๐ บัญญัติว่า “ในคดีมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงเกินสิบปีขึ้นไป ผู้ที่ถูกปล่อยชั่วคราวต้องมีประกันและจะมีหลักประกันด้วยหรือไม่ก็ได้ ในคดีอย่างอื่นจะปล่อยชั่วคราวโดยไม่มีประกันเลย หรือมีประกัน หรือมีประกันและหลักประกันด้วยก็ได้ การเรียกประกันหรือหลักประกันตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองจะเรียกจนเกินควรแก่กรณีมิได้ และต้องคำนึงถึงเงื่อนไขและมาตรการป้องกันต่าง ๆ ที่ได้ใช้กับผู้ถูกปล่อยชั่วคราวประกอบด้วย ทั้งนี้ ให้เป็นไปตาม หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข ที่กำหนดในกฎกระทรวงหรือข้อบังคับของประธานศาลฎีกา แล้วแต่กรณี”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  12. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘ บัญญัติว่า “ในการวินิจฉัยคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราว ต้องพิจารณาข้อเหล่านี้ประกอบ (๑) ความหนักเบาแห่งข้อหา (๒) พยานหลักฐานที่ปรากฏแล้วมีเพียงใด (๓) พฤติการณ์ต่าง ๆ แห่งคดีเป็นอย่างไร (๔) เชื่อถือผู้ร้องขอประกันหรือหลักประกันได้เพียงใด (๕) ผู้ต้องหาหรือจำเลยน่าจะหลบหนีหรือไม่ (๖) ภัยอันตรายหรือความเสียหายที่จะเกิดจากการปล่อยชั่วคราวมีเพียงใดหรือไม่ (๗) ในกรณีที่ผู้ต้องหาหรือจำเลยต้องขังตามหมายศาล ถ้ามีคำคัดค้านของพนักงานสอบสวน พนักงานอัยการ โจทก์ หรือผู้เสียหาย แล้วแต่กรณี ศาลพึงรับประกอบการวินิจฉัยได้ เพื่อประโยชน์ในการดำเนินการตามวรรคหนึ่ง เจ้าพนักงานซึ่งมีอำนาจสั่งให้ปล่อยชั่วคราวหรือศาลอาจรับฟังข้อเท็จจริง รายงานหรือความเห็นของเจ้าพนักงานซึ่งกฎหมายกำหนดให้มีอำนาจหน้าที่ที่เกี่ยวกับการนั้นเพื่อประกอบการพิจารณาสั่งคำร้องด้วยก็ได้ ในการอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว เจ้าพนักงานซึ่งมีอำนาจสั่งให้ปล่อยชั่วคราวหรือศาลจะกำหนดเงื่อนไขเกี่ยวกับที่อยู่หรือเงื่อนไขอื่นใดให้ผู้ถูกปล่อยชั่วคราวปฏิบัติ หรือในกรณีที่ผู้นั้นยินยอมจะสั่งให้ใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรืออุปกรณ์อื่นใดที่สามารถใช้ตรวจสอบหรือจำกัดการเดินทางของผู้ถูกปล่อยชั่วคราวก็ได้ ทั้งนี้ เพื่อป้องกันการหลบหนี หรือภัยอันตราย หรือความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น แต่ถ้าผู้ถูกปล่อยชั่วคราวมีอายุไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์ แม้ผู้นั้นยินยอม จะสั่งให้ใช้อุปกรณ์ดังกล่าวได้ต่อเมื่อผู้นั้นมีพฤติการณ์ที่อาจเป็นภัยต่อบุคคลอื่นอย่างร้ายแรง หรือมีเหตุสมควรประการอื่น”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. มาตรา ๑๐๘ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๒๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ และวรรคสามแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๓๐) พ.ศ. ๒๕๕๘ ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  13. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๙ ทวิ บัญญัติว่า “ในกรณีที่ศาลสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว ผู้ร้องขอมีสิทธิยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นได้ ดังต่อไปนี้ (๑) คำสั่งของศาลชั้นต้น ให้อุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์ (๒) คำสั่งของศาลอุทธรณ์ ให้อุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา ให้ศาลชั้นต้นที่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งรีบส่งคำร้องดังกล่าวพร้อมด้วยสำนวนความ หรือสำเนาสำนวนความเท่าที่จำเป็นไปยังศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกา แล้วแต่กรณี เพื่อพิจารณา และมีคำสั่งโดยเร็ว คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวยืนตามศาลชั้นต้นให้เป็นที่สุด แต่ทั้งนี้ ไม่ตัดสิทธิที่จะยื่นคำร้องให้ปล่อยชั่วคราวใหม่”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  14. พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550 มาตรา ๑๒ บัญญัติว่า “ในคดีความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดซึ่งจำเลยมีทนายความ ถ้าปรากฏว่าจำเลยคนใดจงใจไม่มาศาลหรือหลบหนี และมีความจำเป็นเพื่อมิให้พยานหลักฐานสูญหายหรือยากแก่การนำมาสืบในภายหลัง เมื่อศาลเห็นเป็นการสมควรก็ให้ศาลมีอำนาจสืบพยานหลักฐานลับหลังจำเลย แต่ต้องให้โอกาสทนายความของจำเลยที่จะถามค้านและนำสืบหักล้างพยานหลักฐานนั้นได้”ที่มา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๙ ก หน้า ๔๕ วันที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๕๑ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๔ ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๘ ตอนที่ ๗๓ ก หน้า ๘๑ วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  15. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๙ วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ในกรณีผิดสัญญาประกันต่อศาล ศาลมีอำนาจสั่งบังคับตามสัญญาประกันหรือตามที่ศาลเห็นสมควรโดยมิต้องฟ้อง ทั้งนี้ ศาลอาจสั่งงดการบังคับตามสัญญาประกันหรือลดจำนวนเงินที่ต้องใช้ตามสัญญาประกันก็ได้ โดยคำนึงถึงความพยายามของผู้ประกันในการติดตามตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยที่หลบหนี รวมทั้งความเสียหายที่เกิดขึ้นว่ามีมากน้อยเพียงใดประกอบด้วย และเมื่อศาลสั่งประการใดแล้วฝ่ายผู้ถูกบังคับตามสัญญาประกันหรือพนักงานอัยการมีอำนาจอุทธรณ์ได้ คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ให้เป็นที่สุด”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. มาตรา ๑๑๙ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๓๐) พ.ศ. ๒๕๕๘ (คัดเฉพาะวรรคหนึ่ง) ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  16. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๖ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 7
  17. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๔ บัญญัติว่า “เมื่อจะปล่อยชั่วคราวโดยให้มีประกันและหลักประกันด้วย ก่อนปล่อยตัวไป ให้ผู้ร้องขอประกันจัดหาหลักประกันมาดังต้องการ หลักประกันมี ๓ ชนิด คือ (๑) มีเงินสดมาวาง (๒) มีหลักทรัพย์อื่นมาวาง (๓) มีบุคคลมาเป็นหลักประกันโดยแสดงหลักทรัพย์”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  18. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๐ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 11
  19. ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๖๒ บัญญัติว่า “ผู้ใดเสพยาเสพติดให้โทษในประเภท ๑ ประเภท ๒ หรือประเภท ๕ หรือเสพวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท ๑ หรือประเภท ๒ และมิใช่กรณีตามมาตรา ๑๑๓ หรือมาตรา ๑๑๔ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๑๐๔ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ”ที่มา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๘ ตอนที่ ๗๓ ก หน้า ๑ วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ (ประมวลกฎหมายท้ายพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายยาเสพติด พ.ศ. ๒๕๖๔) · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · สำเนาราชกิจจานุเบกษาในเว็บไซต์สำนักงาน ป.ป.ส.. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  20. ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๔๕ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 9
  21. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๘๗ บัญญัติว่า “ห้ามมิให้ควบคุมผู้ถูกจับไว้เกินกว่าจำเป็นตามพฤติการณ์แห่งคดี ในกรณีความผิดลหุโทษ จะควบคุมผู้ถูกจับไว้ได้เท่าเวลาที่จะถามคำให้การ และที่จะรู้ตัวว่าเป็นใครและที่อยู่ของเขาอยู่ที่ไหนเท่านั้น ในกรณีที่ผู้ถูกจับไม่ได้รับการปล่อยชั่วคราว และมีเหตุจำเป็นเพื่อทำการสอบสวน หรือการฟ้องคดีให้นำตัวผู้ถูกจับไปศาลภายในสี่สิบแปดชั่วโมงนับแต่เวลาที่ผู้ถูกจับถูกนำตัวไปถึงที่ทำการของพนักงานสอบสวนตามมาตรา ๘๓ เว้นแต่มีเหตุสุดวิสัยหรือมีเหตุจำเป็นอย่างอื่นอันมิอาจก้าวล่วงเสียได้ โดยให้พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการยื่นคำร้องต่อศาลขอหมายขังผู้ต้องหานั้นไว้ ให้ศาลสอบถามผู้ต้องหาว่าจะมีข้อคัดค้านประการใดหรือไม่ และศาลอาจเรียกพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการมาชี้แจงเหตุจำเป็น หรืออาจเรียกพยานหลักฐานมาเพื่อประกอบการพิจารณาก็ได้ ในกรณีความผิดอาญาที่ได้กระทำลงมีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงไม่เกินหกเดือนหรือปรับไม่เกินห้าร้อยบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ศาลมีอำนาจสั่งขังได้ครั้งเดียว มีกำหนดไม่เกินเจ็ดวัน ในกรณีความผิดอาญาที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงเกินกว่าหกเดือนแต่ไม่ถึงสิบปี หรือปรับเกินกว่าห้าร้อยบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ศาลมีอำนาจสั่งขังหลายครั้งติด ๆ กันได้ แต่ครั้งหนึ่งต้องไม่เกินสิบสองวันและรวมกันทั้งหมดต้องไม่เกินสี่สิบแปดวัน ในกรณีความผิดอาญาที่มีอัตราโทษจำคุกอย่างสูงตั้งแต่สิบปีขึ้นไป จะมีโทษปรับด้วยหรือไม่ก็ตามศาลมีอำนาจสั่งขังหลายครั้งติด ๆ กันได้ แต่ครั้งหนึ่งต้องไม่เกินสิบสองวัน และรวมกันทั้งหมดต้องไม่เกินแปดสิบสี่วัน ในกรณีตามวรรคหกเมื่อศาลสั่งขังครบสี่สิบแปดวันแล้ว หากพนักงานอัยการหรือพนักงานสอบสวนยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอขังต่อไปอีกโดยอ้างเหตุจำเป็น ศาลจะสั่งขังต่อไปได้ก็ต่อเมื่อพนักงานอัยการหรือพนักงานสอบสวนได้แสดงถึงเหตุจำเป็น และนำพยานหลักฐานมาให้ศาลไต่สวนจนเป็นที่พอใจแก่ศาล ในการไต่สวนตามวรรคสามและวรรคเจ็ด ผู้ต้องหามีสิทธิแต่งทนายความเพื่อแถลงข้อคัดค้านและซักถามพยาน ถ้าผู้ต้องหาไม่มีทนายความเนื่องจากยังไม่ได้มีการปฏิบัติตามมาตรา ๑๓๔/๑ และผู้ต้องหาร้องขอ ให้ศาลตั้งทนายความให้ โดยทนายความนั้นมีสิทธิได้รับเงินรางวัลและค่าใช้จ่ายตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๓๔/๑ วรรคสาม โดยอนุโลม ถ้าพนักงานสอบสวนต้องไปทำการสอบสวนในท้องที่อื่นนอกเขตของศาลซึ่งได้สั่งขังผู้ต้องหาไว้ พนักงานสอบสวนจะยื่นคำร้องขอให้โอนการขังไปยังศาลในท้องที่ที่จะต้องไปทำการสอบสวนนั้นก็ได้ เมื่อศาลที่สั่งขังไว้เห็นเป็นการสมควรก็ให้สั่งโอนไป”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. มาตรา ๘๗ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๒๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  22. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๖ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 7
  23. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๓/๑ บัญญัติว่า “ในกรณีที่มีการปล่อยชั่วคราวผู้ต้องหาในชั้นสอบสวนโดยมีการวางเงินสดหรือหลักทรัพย์อื่นเป็นประกันไม่ว่าต่อพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ และยังไม่ได้รับคืน หากผู้ต้องหาหรือจำเลยประสงค์จะขอปล่อยชั่วคราวต่อไป ผู้ต้องหาหรือจำเลยหรือผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้องอาจยื่นคำร้องต่อพนักงานอัยการหรือศาล แล้วแต่กรณี โดยขอให้ถือเอาทรัพย์สินดังกล่าวเป็นหลักประกันต่อไปก็ได้ เมื่อพนักงานอัยการหรือศาลเห็นสมควรแล้วอาจมีคำสั่งอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราว โดยถือว่าเงินสดหรือหลักทรัพย์ดังกล่าวนั้นเป็นหลักประกันในชั้นพนักงานอัยการหรือศาล แล้วแต่กรณีก็ได้ ให้พนักงานอัยการหรือศาลนั้นแจ้งพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ แล้วแต่กรณี ให้ส่งหลักประกันเช่นว่านั้นต่อพนักงานอัยการหรือศาลภายในระยะเวลาที่พนักงานอัยการหรือศาลเห็นสมควร ในกรณีปล่อยชั่วคราว โดยมีบุคคลเป็นประกันหรือหลักประกันต่อพนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ หากบุคคลเช่นว่านั้นร้องขอ พนักงานอัยการหรือศาลอาจถือเอาบุคคลนั้นเป็นประกันหรือหลักประกันในการปล่อยชั่วคราวต่อไปก็ได้ กรณีเช่นว่านี้ พนักงานอัยการหรือศาลจะแจ้งให้พนักงานสอบสวนหรือพนักงานอัยการ แล้วแต่กรณี ส่งเอกสารเกี่ยวกับการประกันภายในระยะเวลาที่เห็นสมควร”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  24. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 12
  25. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๙ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 10
  26. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘/๑ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 8
  27. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3594/2557 ข้อความในคำพิพากษาฉบับย่อ: “เป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่พิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์แห่ง ป.วิ.อ. มาตรา 108 และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่ไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวน กรณีจึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ฎีกาคำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 196”ที่มา ระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา (ค้นด้วยเลขคำพิพากษา) ตรวจเมื่อ 20 ตุลาคม 2569 ข้อจำกัด: อ่านจากฉบับย่อและส่วนต้นของฉบับเต็มที่ระบบแสดง ผลของคดีผูกกับข้อเท็จจริงเฉพาะเรื่อง · เพิ่ม 20 ต.ค. 2569 โดยงานตรวจเนื้อหา CR-20261020-1120 (เปิดอ่านฉบับย่อบนระบบของศาลฎีกา) · คดีในชั้นสอบสวน ผู้ต้องหาเป็นชาวต่างชาติที่ถูกเพิกถอนการอนุญาตให้อยู่ในราชอาณาจักร
  28. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๐ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 11
  29. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๔ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 17
  30. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 12
  31. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๗ บัญญัติว่า “เมื่อผู้ต้องหาหรือจำเลยหนีหรือจะหลบหนี ให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจที่พบการกระทำดังกล่าวมีอำนาจจับผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้นได้ แต่ในกรณีที่บุคคลซึ่งทำสัญญาประกันหรือเป็นหลักประกันเป็นผู้พบเห็นการกระทำดังกล่าว อาจขอให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจที่ใกล้ที่สุดจับผู้ต้องหาหรือจำเลยได้ ถ้าไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากเจ้าพนักงานได้ทันท่วงที ก็ให้มีอำนาจจับผู้ต้องหาหรือจำเลยได้เอง แล้วส่งไปยังพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจที่ใกล้ที่สุด และให้เจ้าพนักงานนั้นรีบจัดส่งผู้ต้องหาหรือจำเลยไปยังเจ้าพนักงานหรือศาล โดยคิดค่าพาหนะจากบุคคลซึ่งทำสัญญาประกันหรือเป็นหลักประกันนั้น ในกรณีที่มีคำสั่งให้ใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรืออุปกรณ์อื่นใดตามมาตรา ๑๐๘ วรรคสาม กับผู้ต้องหาหรือจำเลยใด ถ้าปรากฏว่าอุปกรณ์ดังกล่าวถูกทำลายหรือทำให้ใช้การไม่ได้ไม่ว่าโดยวิธีใด ให้สันนิษฐานว่าผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้นหนีหรือจะหลบหนี ถ้าผู้ต้องหาหรือจำเลยตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองเป็นบุคคลที่ศาลสั่งปล่อยชั่วคราว ศาลอาจมีคำสั่งตั้งเจ้าพนักงานศาลดำเนินการแจ้งให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจับผู้ต้องหาหรือจำเลยนั้น หรือถ้ามีเหตุจำเป็นที่ไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากเจ้าพนักงานได้ทันท่วงที ก็ให้มีอำนาจจับผู้ต้องหาหรือจำเลยได้ และเมื่อจับได้แล้ว ให้นำผู้ถูกจับไปยังศาลโดยเร็ว”ที่มา ฉบับปรับปรุงล่าสุด ระบบค้นหากฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. มาตรา ๑๑๗ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๒๒) พ.ศ. ๒๕๔๗ วรรคสองเพิ่มโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๓๐) พ.ศ. ๒๕๕๘ และวรรคสามเพิ่มโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ ๓๔) พ.ศ. ๒๕๖๒ ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  32. ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๑๓ บัญญัติว่า “ผู้ใดยกเหตุว่าตนได้เสพยาเสพติดตามมาตรา ๑๖๒ หรือมาตรา ๑๖๓ หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษหรือวัตถุออกฤทธิ์เพื่อเสพตามมาตรา ๑๖๔ และได้สมัครใจขอเข้ารับการบำบัดรักษาในสถานพยาบาลยาเสพติดก่อนที่เจ้าพนักงาน ป.ป.ส. หรือพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจจะตรวจพบ อีกทั้งได้ปฏิบัติครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่คณะกรรมการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา จนได้รับการรับรองเป็นหนังสือว่าเป็นผู้ผ่านการบำบัดรักษาเป็นที่น่าพอใจจากหัวหน้าสถานพยาบาลยาเสพติดหรือสถานฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด ให้ผู้นั้นไม่มีความผิดในมาตราดังกล่าว”ที่มา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๘ ตอนที่ ๗๓ ก หน้า ๑ วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ (ประมวลกฎหมายท้ายพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายยาเสพติด พ.ศ. ๒๕๖๔) · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · สำเนาราชกิจจานุเบกษาในเว็บไซต์สำนักงาน ป.ป.ส.. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  33. ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๑๔ บัญญัติว่า “ในกรณีที่เจ้าพนักงาน ป.ป.ส. หรือพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจตรวจพบผู้ที่มีพฤติการณ์อันควรสงสัยว่ากระทำความผิดฐานเสพยาเสพติดตามมาตรา ๑๖๒ หรือมาตรา ๑๖๓ หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดเพื่อเสพตามมาตรา ๑๖๔ ถ้าไม่ปรากฏว่าผู้นั้นเป็นผู้ต้องหาหรืออยู่ในระหว่างถูกดำเนินคดีในความผิดอื่นซึ่งเป็นความผิดที่มีโทษจำคุก หรืออยู่ในระหว่างรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาของศาล ไม่มีพฤติกรรมที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้อื่นหรือสังคม หรือมีพฤติกรรมที่อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้อื่นหรือสังคมที่เกิดจากโรคทางจิตและประสาท หรืออาการที่เกิดจากฤทธิ์ของยาเสพติดที่ใช้ และสมัครใจเข้ารับการบำบัดรักษา ให้เจ้าพนักงาน ป.ป.ส. หรือพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจส่งตัวผู้นั้นไปสถานพยาบาลยาเสพติดหรือศูนย์คัดกรองต่อไป เมื่อผู้สมัครใจเข้ารับการบำบัดรักษาตามวรรคหนึ่งเข้ารับการบำบัดรักษาและปฏิบัติครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่คณะกรรมการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา จนได้รับการรับรองเป็นหนังสือว่าเป็นผู้ผ่านการบำบัดรักษาเป็นที่น่าพอใจจากหัวหน้าสถานพยาบาลยาเสพติดหรือสถานฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด ให้ผู้นั้นไม่มีความผิดในมาตราดังกล่าว หากผู้เข้ารับการบำบัดรักษาตามวรรคหนึ่งหลบหนีหรือไม่ให้ความร่วมมือในการบำบัดรักษาจนครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่คณะกรรมการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ให้สถานพยาบาลยาเสพติดหรือสถานฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดจัดทำประวัติ ข้อมูล และพฤติการณ์ของผู้หลบหนีหรือไม่ให้ความร่วมมือในการบำบัดรักษาดังกล่าว เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาให้เข้ารับการบำบัดรักษาตามวรรคหนึ่ง”ที่มา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๘ ตอนที่ ๗๓ ก หน้า ๑ วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ (ประมวลกฎหมายท้ายพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายยาเสพติด พ.ศ. ๒๕๖๔) · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · สำเนาราชกิจจานุเบกษาในเว็บไซต์สำนักงาน ป.ป.ส.. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  34. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๙ ทวิ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 13
  35. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 107/2537 ข้อความในคำพิพากษาฉบับย่อ: “คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้เพิกถอนการปล่อยชั่วคราว ถือเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 196 ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์แห่งมาตรา 108 และไม่ถือว่าเป็นคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวตามมาตรา 119 ทวิ”ที่มา ระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา (ค้นด้วยเลขคำพิพากษา) ตรวจเมื่อ 19 ตุลาคม 2569 ข้อจำกัด: อ่านจากฉบับย่อและส่วนต้นของฉบับเต็มที่ระบบแสดง ผลของคดีผูกกับข้อเท็จจริงเฉพาะเรื่อง · เป็นคำพิพากษาก่อนการแก้ไขมาตรา 108 และเพิ่มมาตรา 108/1 ในภายหลัง ใช้ได้ในส่วนหลักเรื่องประเภทของคำสั่ง
  36. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4829/2553 ข้อความในคำพิพากษาฉบับย่อ: “การที่ศาลชั้นต้นไม่ไต่สวนคำร้องของจำเลยที่ 2 เพื่อประกอบการพิจารณาขอให้ปล่อยชั่วคราวก็สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยที่ 2 ชั่วคราว ซึ่งเป็นดุลพินิจของศาลชั้นต้นที่จะพิจารณาโดยอาศัยหลักเกณฑ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 108”ที่มา ระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา (ค้นด้วยเลขคำพิพากษา) ตรวจเมื่อ 19 ตุลาคม 2569 ข้อจำกัด: อ่านจากฉบับย่อและส่วนต้นของฉบับเต็มที่ระบบแสดง ผลของคดีผูกกับข้อเท็จจริงเฉพาะเรื่อง · จำเลยไม่ได้ใช้ช่องทางอุทธรณ์คำสั่งไม่อนุญาตตามมาตรา 119 ทวิ ในคดีนี้
  37. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๙ วรรคหนึ่ง อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 15
  38. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 10072/2558 ข้อความในคำพิพากษาฉบับย่อ: “การบังคับตามสัญญาประกันจึงเป็นเรื่องของกระบวนพิจารณาทางอาญาโดยแท้ การพิจารณาถึงสิทธิและหน้าที่ของผู้ประกันจึงต้องพิจารณาจากบริบทของคดีอาญาเป็นสำคัญ”ที่มา ระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา (ค้นด้วยเลขคำพิพากษา) ตรวจเมื่อ 19 ตุลาคม 2569 ข้อจำกัด: อ่านจากฉบับย่อและส่วนต้นของฉบับเต็มที่ระบบแสดง ผลของคดีผูกกับข้อเท็จจริงเฉพาะเรื่อง · ผลต่างจากคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 6506/2560 ซึ่งใช้กำหนดสิบปีตาม ป.วิ.พ. มาตรา 271 ข้อเท็จจริงของสองคดีต่างกันในเรื่องการนำตัวจำเลยมาส่งและการลดค่าปรับ
  39. พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550 มาตรา ๑๒ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 14
  40. พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550 มาตรา ๑๓ บัญญัติว่า “ในชั้นพิจารณา ถ้าจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลจะพิพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไปก็ได้ เว้นแต่กรณีมีเหตุอันควรสงสัยว่าจำเลยไม่ได้กระทำความผิดหรือคดีที่มีข้อหาในความผิดซึ่งจำเลยรับสารภาพนั้นกฎหมายกำหนดอัตราโทษอย่างต่ำให้จำคุกตลอดชีวิตหรือโทษสถานที่หนักกว่านั้น ศาลต้องฟังพยานหลักฐานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยได้กระทำผิดจริง”ที่มา ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๙ ก หน้า ๔๕ วันที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๕๑ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๖๔ ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๘ ตอนที่ ๗๓ ก หน้า ๘๑ วันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๔ · ระบบค้นหากฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. ตรวจถ้อยคำเมื่อ 4 ตุลาคม 2569
  41. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘/๑ อ้างแล้วในเชิงอรรถที่ 8

ปรึกษาเรื่องคดียาเสพติดกับสำนักงาน

กรณีมีผู้ถูกจับ ขอให้แจ้งชื่อผู้ถูกจับ สถานีตำรวจหรือสถานที่ที่ถูกควบคุม เวลาที่ถูกจับ และข้อหาที่ได้รับแจ้ง กรณีคดีอยู่ในศาลหรือมีคำพิพากษาแล้ว ขอให้แจ้งชื่อศาล หมายเลขคดี และวันนัดถัดไป ข้อมูลของผู้ติดต่อเก็บเป็นความลับ และสำนักงานจะตรวจผลประโยชน์ขัดกันก่อนขอรับเอกสารในคดี

ช่องทางติดต่อสำนักงาน

โทรศัพท์
081 654 5922
LINE
@507btqsu
WhatsApp
+66 87 989 6536
อีเมล
contact@eksiamlegal.com
สำนักงาน
บริษัท เอกสยาม แอนด์ พาร์ทเนอร์ส จำกัด
300/90 ถนนนวมินทร์ แขวงนวมินทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร 10240
ค่าบริการ
สำนักงานแจ้งขอบเขตงาน ผลส่งมอบ ระยะเวลา และค่าบริการเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนเริ่มงานทุกครั้ง
คิวอาร์โค้ดสำหรับเพิ่มบัญชี LINE Official ของสำนักงาน
LINE Official Accountปรึกษาทาง LINE @507btqsu
เปิดในแอป LINE
คิวอาร์โค้ดสำหรับติดต่อสำนักงานทาง WhatsApp
WhatsAppสำหรับผู้ติดต่อจากต่างประเทศ
เปิดใน WhatsApp

ส่งรายละเอียดเรื่องถึงสำนักงาน

แบบฟอร์มนี้เป็นช่องทางเพิ่มจากโทรศัพท์ LINE WhatsApp และอีเมล กรอกเฉพาะข้อเท็จจริงโดยย่อ สำนักงานจะติดต่อกลับตามช่องทางที่ระบุ กรุณายังไม่ส่งเอกสารลับจนกว่าสำนักงานจะยืนยันว่าไม่มีผลประโยชน์ขัดกัน

เมื่อกดส่ง ระบบรับแบบฟอร์มของสำนักงานซึ่งให้บริการโดย Cloudflare จะบันทึกข้อมูลที่กรอก หมายเลข IP และเวลาที่ส่ง เพื่อให้สำนักงานติดต่อกลับเกี่ยวกับเรื่องที่แจ้ง ระบบอาจเก็บข้อมูลบนเครื่องแม่ข่ายนอกประเทศไทย