ปรับปรุงล่าสุด · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา เอกสยาม ชัยศร ที่ปรึกษากฎหมาย
สาระสำคัญ
- คำขอให้ลงโทษน้อยกว่าอัตราโทษขั้นต่ำตามมาตรา 152 วรรคสอง ในคดีที่ถึงที่สุดแล้ว ไม่ใช่การกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย1
- เมทแอมเฟตามีน 8,375 เม็ดกับชนิดผงและชนิดเกล็ด สารบริสุทธิ์รวม 220.217 กรัม ประกอบกับมีผู้แจ้งว่าจำเลยจำหน่ายยาเสพติด ศาลฟังว่าเป็นการก่อให้เกิดการแพร่กระจายในกลุ่มประชาชนตามมาตรา 145 วรรคสอง (2)2
- ศาลปรับบทตามวรรคสอง (2) จากพฤติการณ์ที่ได้ความในคดีเดิม แม้จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องและนำสืบเหตุที่ต้องรับโทษหนักขึ้น
- การกระทำยังไม่ถึงขั้นทำให้เกิดผลกระทบต่อความปลอดภัยของประชาชนทั่วไปตามวรรคสาม (2) ตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย
- โทษจำคุกตลอดชีวิตในฐานมีไว้เพื่อจำหน่ายหนักกว่ากฎหมายใหม่ ศาลกำหนดโทษใหม่เป็นจำคุก 20 ปี ลดกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 10 ปี รวมกับฐานอื่นเป็นจำคุก 10 ปี 7 เดือน3
ฎีกา 218/2567 ตัดสินเรื่องอะไร
ฎีกา 218/2567 ตัดสินว่า ในชั้นกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) ศาลพิจารณาว่าโทษตามคำพิพากษาถึงที่สุดหนักกว่าโทษตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลังหรือไม่ คำขอให้ลงโทษน้อยกว่าอัตราขั้นต่ำเพราะเหตุเฉพาะรายตามมาตรา 152 วรรคสอง ไม่ใช่ปัญหาในการกำหนดโทษใหม่ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย
ศาลฎีกายังคงกำหนดโทษใหม่ให้ในฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย เพราะโทษจำคุกตลอดชีวิตตามกฎหมายเดิมหนักกว่าเพดานจำคุก 20 ปีของมาตรา 145 วรรคสอง
ข้อเท็จจริงในคดี
ข้อเท็จจริงต่อไปนี้สรุปจากคำพิพากษาฉบับเต็ม
- ศาลชั้นต้นพิพากษาตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 และพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ว่าจำเลยมีความผิดหลายกรรม ฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุกตลอดชีวิตและปรับ 2,000,000 บาท ฐานเสพเมทแอมเฟตามีน จำคุก 6 เดือน ฐานผลิตพืชกระท่อม จำคุก 3 เดือนและปรับ 3,000 บาท และฐานขายยาแผนปัจจุบันโดยไม่ได้รับใบอนุญาต จำคุก 8 เดือนและปรับ 5,000 บาท
- จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลลดโทษกระทงละกึ่งหนึ่ง ฐานมีไว้เพื่อจำหน่ายคงจำคุก 25 ปีและปรับ 1,000,000 บาท รวมทุกกระทงจำคุก 25 ปี 8 เดือน 15 วันและปรับ 1,004,000 บาท คดีถึงที่สุด
- เมทแอมเฟตามีนที่จำเลยมีไว้เพื่อจำหน่ายมี 8,375 เม็ด ชนิดผงสีส้ม 1 กล่อง และชนิดเกล็ดสีขาว 10 ถุง สารบริสุทธิ์รวม 220.217 กรัม ก่อนเกิดเหตุมีผู้แจ้งว่าจำเลยมีพฤติการณ์จำหน่ายยาเสพติด เจ้าพนักงานตำรวจจึงขอหมายค้นและตรวจค้นจับกุม
- จำเลยยื่นคำร้องขอให้กำหนดโทษใหม่ ศาลชั้นต้นยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์แผนกคดียาเสพติดพิพากษายืน โดยวินิจฉัยว่าการกระทำเป็นการทำให้เกิดผลกระทบต่อความปลอดภัยของประชาชนทั่วไปตามมาตรา 145 วรรคสาม (2) จำเลยฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัย
ประเด็นตามฎีกาของจำเลยคือมีเหตุกำหนดโทษใหม่ในความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) หรือไม่ จำเลยยกข้อโต้แย้งสองข้อ
- การกระทำต้องปรับบทตามมาตรา 145 วรรคหนึ่ง เพราะโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องและนำสืบพฤติการณ์ที่ต้องรับโทษหนักขึ้นตามวรรคสองและวรรคสาม ใช่หรือไม่
- ศาลควรลงโทษน้อยกว่าอัตราโทษขั้นต่ำตามมาตรา 152 วรรคสอง โดยพิเคราะห์ฐานะทางเศรษฐกิจ การศึกษา อายุ สภาพครอบครัว และพฤติการณ์ของจำเลย หรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัยอย่างไร
ศาลฎีกาพิพากษากลับ ให้กำหนดโทษใหม่สำหรับความผิดฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา 90 และมาตรา 145 วรรคสอง (2) จำคุก 20 ปีและปรับ 2,000,000 บาท ลดกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 10 ปีและปรับ 1,000,000 บาท เมื่อรวมกับโทษฐานเสพเมทแอมเฟตามีนและฐานขายยาแผนปัจจุบันโดยไม่ได้รับใบอนุญาต เป็นจำคุก 10 ปี 7 เดือนและปรับ 1,002,500 บาท
คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 218/25674
ปริมาณสารบริสุทธิ์ 220.217 กรัม ประกอบกับการที่มีผู้แจ้งว่าจำเลยมีพฤติการณ์จำหน่าย และเจ้าพนักงานขอหมายค้นแล้วจับกุมได้พร้อมของกลาง ทำให้เชื่อได้ว่าหากจำเลยไม่ถูกจับเสียก่อน เมทแอมเฟตามีนย่อมแพร่กระจายไปในกลุ่มผู้เสพ การกระทำจึงเข้ามาตรา 145 วรรคสอง (2)5
อัตราโทษตามมาตรา 145 วรรคสอง คือจำคุก 2 ปีถึง 20 ปี และปรับ 200,000 บาทถึง 2,000,000 บาท โทษจำคุกตลอดชีวิตตามคำพิพากษาจึงหนักกว่า มีเหตุกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) แต่การกระทำยังไม่ร้ายแรงถึงขนาดเป็นการทำให้เกิดผลกระทบต่อความปลอดภัยของประชาชนทั่วไปตามวรรคสาม (2)6
คำขอให้ลงโทษน้อยกว่าอัตราโทษขั้นต่ำตามมาตรา 152 วรรคสอง ไม่ใช่ปัญหาในการกำหนดโทษใหม่ตามมาตรา 3 (1) ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย7
“การขอให้ศาลลงโทษน้อยกว่าอัตราโทษที่กฎหมายกำหนดไว้ตาม ป.ยาเสพติด มาตรา 152 วรรคสอง ในคดีที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว ไม่ใช่การกำหนดโทษใหม่ตาม ป.อ. มาตรา 3 (1)”
“หากจำเลยไม่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมและยึดเมทแอมเฟตามีนของกลางได้เสียก่อน ย่อมก่อให้เกิดการแพร่กระจายของเมทแอมเฟตามีนไปในกลุ่มผู้เสพอย่างแน่นอน”
ผลรวมตามคำพิพากษาศาลฎีการวมโทษที่กำหนดใหม่เข้ากับโทษฐานเสพเมทแอมเฟตามีนและฐานขายยาแผนปัจจุบันโดยไม่ได้รับใบอนุญาตตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ค่าปรับที่ไม่ชำระให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29 และมาตรา 30 และกักขังแทนค่าปรับได้เกิน 1 ปีแต่ไม่เกิน 2 ปี
เหตุผลของศาลฎีกา
เหตุผลของศาลแบ่งเป็นสองส่วน ตามข้อโต้แย้งสองข้อของจำเลย
ส่วนที่หนึ่ง วรรคของมาตรา 145 จำเลยอ้างว่าโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องและนำสืบพฤติการณ์ตามวรรคสองและวรรคสาม ศาลจึงต้องใช้วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยตามแนวนั้น แต่พิจารณาข้อเท็จจริงที่ได้ความในคดีเดิม ได้แก่ ปริมาณสารบริสุทธิ์ ชนิดและจำนวนของกลาง และการที่มีผู้แจ้งเบาะแสก่อนขอหมายค้น แล้วฟังว่าการกระทำเป็นการก่อให้เกิดการแพร่กระจายในกลุ่มประชาชน8
ศาลยังแยกวรรคสองออกจากวรรคสาม ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ยกคำร้องโดยวินิจฉัยว่าการกระทำเข้าวรรคสาม (2) ซึ่งมีโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงจำคุกตลอดชีวิตหรือประหารชีวิต ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำยังไม่ร้ายแรงถึงขนาดนั้นและเข้าวรรคสอง ซึ่งมีเพดานจำคุก 20 ปี โทษจำคุกตลอดชีวิตตามคำพิพากษาเดิมจึงหนักกว่า
ส่วนที่สอง คำขอตามมาตรา 152 วรรคสอง บทนี้ให้ศาลลงโทษน้อยกว่าอัตราขั้นต่ำได้เมื่อพิเคราะห์ความร้ายแรงของการกระทำ ฐานะทางเศรษฐกิจ และพฤติการณ์ที่เกี่ยวข้อง แล้วมีเหตุอันสมควรเป็นการเฉพาะราย ศาลฎีกาเห็นว่าคำขอนี้ไม่ใช่ปัญหาในการกำหนดโทษใหม่ตามมาตรา 3 (1) ซึ่งพิจารณาว่าโทษตามคำพิพากษาหนักกว่าโทษตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลังหรือไม่ จึงไม่รับวินิจฉัย9
หลักกฎหมายสารบัญญัติที่คดีนี้วาง
หลักสารบัญญัติของคดีนี้มีสามเรื่อง คือขอบเขตของมาตรา 152 วรรคสอง เกณฑ์ของมาตรา 145 วรรคสอง (2) เมื่อเทียบกับวรรคสาม (2) และระดับโทษที่ศาลกำหนดใหม่
ประการที่หนึ่ง มาตรา 152 วรรคสอง เป็นดุลพินิจของศาลในการลงโทษความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติดให้ต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำเป็นการเฉพาะราย โดยพิเคราะห์ความร้ายแรงของการกระทำ ฐานะทางเศรษฐกิจ และพฤติการณ์ที่เกี่ยวข้อง ศาลฎีกาไม่ถือว่าคำขอนี้เป็นส่วนของการเปรียบเทียบโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) หลังคดีถึงที่สุด10
ประการที่สอง มาตรา 145 วรรคสอง (2) ใช้เมื่อพฤติการณ์แสดงว่ายาเสพติดจะแพร่ไปในกลุ่มผู้เสพ ศาลอนุมานจากปริมาณ ของกลางหลายรูปแบบ และข้อมูลที่มีผู้แจ้งว่าจำเลยจำหน่าย ส่วนวรรคสาม (2) ต้องมีความร้ายแรงในระดับที่กระทบความปลอดภัยของประชาชนทั่วไป ซึ่งคดีนี้ไม่ถึง แม้ปริมาณจะมากกว่าคดีในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2979/2566
ประการที่สาม ศาลกำหนดโทษใหม่ที่อัตราสูงสุดของวรรคสอง คือจำคุก 20 ปีและปรับ 2,000,000 บาท ก่อนลดกึ่งหนึ่ง การกำหนดโทษใหม่จึงไม่ได้หมายความว่าศาลจะลงโทษในอัตราต่ำ ศาลยังใช้ดุลพินิจตามพฤติการณ์ภายในกรอบของกฎหมายใหม่11
วิธีพิจารณาความและพยานหลักฐาน
ในทางวิธีพิจารณา คดีนี้แสดงขอบเขตของประเด็นที่ศาลรับวินิจฉัยในชั้นกำหนดโทษใหม่ และการใช้ข้อเท็จจริงจากคดีเดิม
ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยคำขอตามมาตรา 152 วรรคสอง เพราะอยู่นอกประเด็นของคำร้องตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) ผลในทางปฏิบัติคือเหตุเฉพาะรายควรเสนอต่อศาลในระหว่างการพิจารณาคดีเดิม ซึ่งสอดคล้องกับคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2569 ที่วินิจฉัยว่าจำเลยที่ไม่อุทธรณ์ไม่มีสิทธิฎีกาขอให้ลงโทษต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำตามมาตรา 152 วรรคสอง
ศาลใช้ข้อเท็จจริงที่ได้ความในคดีเดิม ได้แก่ จำนวนและชนิดของของกลาง ผลการคำนวณสารบริสุทธิ์ และพฤติการณ์ก่อนการขอหมายค้น มาปรับบทตามกฎหมายใหม่ ข้อเท็จจริงเหล่านี้ปรากฏในสำนวนคดีเดิม ผู้ต้องโทษจึงควรตรวจคำพิพากษาและเอกสารในสำนวนเดิมก่อนยื่นคำร้อง
การที่ศาลอุทธรณ์ปรับบทเป็นวรรคสาม (2) ทำให้คำร้องถูกยก ศาลฎีกาแก้ผลนี้ด้วยการวินิจฉัยวรรคของมาตรา 145 ใหม่ การโต้แย้งเรื่องวรรคจึงเป็นประเด็นหลักของคำร้องขอกำหนดโทษใหม่ในคดีที่ศาลลงโทษจำคุกตลอดชีวิต12
ผลต่อคดีอื่นและข้อจำกัด
คำพิพากษานี้มีผลต่อการเตรียมคำร้องขอกำหนดโทษใหม่ และต่อการเลือกเวลาที่จะยกเหตุบรรเทาโทษเฉพาะราย
ผลต่อผู้ต้องหาและจำเลย
คำร้องขอกำหนดโทษใหม่ควรมุ่งที่การเปรียบเทียบโทษตามคำพิพากษากับโทษตามกฎหมายใหม่ โดยเฉพาะวรรคของมาตรา 145 ที่ใช้กับพฤติการณ์ของคดี
เหตุเฉพาะราย เช่น ฐานะ การศึกษา อายุ และภาระครอบครัว ควรเสนอต่อศาลตั้งแต่ชั้นพิจารณา เพื่อให้ศาลใช้ดุลพินิจตามมาตรา 152 วรรคสอง ลำดับขั้นของคดีอยู่ในหน้าเส้นทางคดี 9 ช่วง
ผู้ที่ถูกลงโทษจำคุกตลอดชีวิตตามกฎหมายเดิม และพฤติการณ์ไม่ถึงวรรคสามของมาตรา 145 มีเหตุขอกำหนดโทษใหม่ เพราะเพดานของวรรคสองคือจำคุก 20 ปี ขั้นตอนอยู่ในหน้าการขอกำหนดโทษใหม่
ข้อจำกัดในการนำไปใช้
คดีนี้ศาลไม่ได้วินิจฉัยการใช้มาตรา 152 วรรคสองกับคดีที่ยังไม่ถึงที่สุด คำพิพากษาตัดเฉพาะการยกบทนี้ในชั้นกำหนดโทษใหม่
ผลการปรับบทตามวรรคสองหรือวรรคสามขึ้นกับพฤติการณ์เฉพาะคดี ปริมาณใกล้เคียงกันอาจได้ผลต่างกันเมื่อมีข้อเท็จจริงเรื่องเครือข่ายหรือการส่งออก
ความเห็นของสำนักงาน
สำนักงานเห็นว่าในคดีที่ศาลลงโทษจำคุกตลอดชีวิตตามกฎหมายเดิม ประเด็นที่ชี้ขาดผลของคำร้องคือวรรคของมาตรา 145 คำร้องจึงควรวิเคราะห์ข้อเท็จจริงในสำนวนเดิมว่าแสดงผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐหรือความปลอดภัยของประชาชนทั่วไปหรือไม่ แทนการขอให้ศาลลดโทษด้วยเหตุเฉพาะราย
ตัวบทที่ศาลใช้
ตัวบทที่ศาลใช้ ยกถ้อยคำตามกฎหมายที่ใช้บังคับ
มาตรา 152 ของประมวลกฎหมายยาเสพติด วรรคสองเป็นบทที่จำเลยขอให้ศาลใช้ลดโทษ
ตัวบท · ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๕๒ความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติดตามประมวลกฎหมายนี้ที่มีโทษจำคุกและปรับ ให้ศาลลงโทษจำคุกและปรับด้วยเสมอ โดยคำนึงถึงการลงโทษในทางทรัพย์สินเพื่อป้องกันและปราบปรามการกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติด
ถ้าศาลเห็นว่าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งของผู้ใดเมื่อได้พิเคราะห์ถึงความร้ายแรงของการกระทำความผิด ฐานะทางเศรษฐกิจของผู้กระทำความผิดและพฤติการณ์ที่เกี่ยวข้องประกอบแล้ว กรณีมีเหตุอันสมควรเป็นการเฉพาะราย ศาลจะลงโทษจำคุกหรือปรับน้อยกว่าอัตราโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้นก็ได้
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) เป็นฐานของการกำหนดโทษใหม่
ตัวบท · ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓ถ้ากฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิด ให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดไม่ว่าในทางใดเว้นแต่คดีถึงที่สุดแล้ว แต่ในกรณีที่คดีถึงที่สุดแล้วดังต่อไปนี้
(๑) ถ้าผู้กระทำความผิดยังไม่ได้รับโทษ หรือกำลังรับโทษอยู่ และโทษที่กำหนดตามคำพิพากษาหนักกว่าโทษที่กำหนดตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง เมื่อสำนวนความปรากฏแก่ศาลหรือเมื่อผู้กระทำความผิด ผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้นั้น ผู้อนุบาลของผู้นั้นหรือพนักงานอัยการร้องขอ ให้ศาลกำหนดโทษเสียใหม่ตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง ในการที่ศาลจะกำหนดโทษใหม่นี้ ถ้าปรากฏว่า ผู้กระทำความผิดได้รับโทษมาบ้างแล้ว เมื่อได้คำนึงถึงโทษตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง หากเห็นเป็นการสมควร ศาลจะกำหนดโทษน้อยกว่าโทษขั้นต่ำที่กฎหมายที่บัญญัติในภายหลังกำหนดไว้ถ้าหากมีก็ได้ หรือถ้าเห็นว่าโทษที่ผู้กระทำความผิดได้รับมาแล้วเป็นการเพียงพอ ศาลจะปล่อยผู้กระทำความผิดไปก็ได้
(๒) ถ้าศาลพิพากษาให้ประหารชีวิตผู้กระทำความผิดและตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง โทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดไม่ถึงประหารชีวิต ให้งดการประหารชีวิตผู้กระทำความผิด และให้ถือว่าโทษประหารชีวิตตามคำพิพากษาได้เปลี่ยนเป็นโทษสูงสุดที่จะพึงลงได้ตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง
มาตรา 145 กำหนดอัตราโทษ คดีนี้ศาลปรับบทตามวรรคสอง (2)
ตัวบท · ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๔๕ผู้ใดผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท ๑ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๙๐ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบห้าปี และปรับไม่เกินหนึ่งล้านห้าแสนบาท
ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งเป็นการกระทำดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปี และปรับตั้งแต่สองแสนบาทถึงสองล้านบาท
(๑) การกระทำเพื่อการค้า
(๒) การก่อให้เกิดการแพร่กระจายในกลุ่มประชาชน
(๓) การจำหน่ายแก่บุคคลอายุไม่เกินสิบแปดปี
(๔) การจำหน่ายในบริเวณสถานศึกษา สถานอันเป็นที่เคารพในทางศาสนาของหมู่ชนใด หรือสถานที่ราชการ
(๕) การกระทำโดยใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้าย
(๖) การกระทำโดยมีอาวุธหรือใช้อาวุธ
ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองเป็นการกระทำดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่ห้าแสนบาทถึงห้าล้านบาท หรือประหารชีวิต
(๑) การกระทำโดยหัวหน้า ผู้มีหน้าที่สั่งการ หรือผู้มีหน้าที่จัดการในเครือข่ายอาชญากรรม
(๒) การทำให้เกิดผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐหรือความปลอดภัยของประชาชนทั่วไป
คำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาต่อไปนี้เกี่ยวกับมาตรา 152 และการปรับบทมาตรา 145
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2569 (ส่งออกยาเสพติดเป็นผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐ): วินิจฉัยเรื่องสิทธิฎีกาขอให้ลงโทษต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำตามมาตรา 152 วรรคสอง
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3479/2569 (เหตุฉกรรจ์เชิงนามธรรมไม่ผูกกับคำฟ้องและคำรับสารภาพ): วินิจฉัยว่าเหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 145 วรรคสอง (2) และวรรคสาม (2) ไม่ผูกกับคำบรรยายฟ้อง
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 272/2565 (มาตรา 145 ถือพฤติการณ์และบทบาท ไม่ถือปริมาณ): วินิจฉัยว่ามาตรา 145 ถือพฤติการณ์และบทบาทเป็นสำคัญ
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2979/2566 (มาตรา 153 กับมาตรา 100/2 ของกฎหมายเดิม): กำหนดโทษใหม่ตามมาตรา 145 วรรคสอง (2) ในคดีที่ปริมาณน้อยกว่า
คำพิพากษาศาลฎีกาคดียาเสพติดทั้ง 18 เรื่องพร้อมสรุปสั้นอยู่ในหน้าคลังคำพิพากษาศาลฎีกาคดียาเสพติด ส่วนลำดับขั้นของคดีตั้งแต่ถูกจับจนพ้นโทษอยู่ในหน้าเส้นทางคดี 9 ช่วง
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับฎีกา 218/2567
คำถามที่ผู้ต้องโทษและครอบครัวมักถามเกี่ยวกับคำพิพากษานี้
ยื่นคำร้องขอกำหนดโทษใหม่แล้วขอให้ศาลลดโทษเพราะฐานะหรือภาระครอบครัวได้หรือไม่
คำพิพากษานี้วินิจฉัยว่าคำขอตามมาตรา 152 วรรคสอง ไม่ใช่ปัญหาในการกำหนดโทษใหม่ ศาลจึงไม่รับวินิจฉัย
ถูกลงโทษจำคุกตลอดชีวิตตามกฎหมายเดิม จะขอกำหนดโทษใหม่ได้เมื่อใด
เมื่อพฤติการณ์ของคดีเข้ามาตรา 145 วรรคหนึ่งหรือวรรคสอง ซึ่งมีโทษจำคุกสูงสุด 15 ปีและ 20 ปีตามลำดับ ถ้าเข้าวรรคสาม ซึ่งมีโทษถึงจำคุกตลอดชีวิตหรือประหารชีวิต โทษเดิมอาจไม่หนักกว่า
โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องเรื่องการแพร่กระจาย ศาลยังปรับบทตามมาตรา 145 วรรคสองได้หรือไม่
คดีนี้ศาลฎีกาปรับบทตามวรรคสอง (2) จากข้อเท็จจริงที่ได้ความในคดีเดิม แม้จำเลยโต้แย้งเรื่องคำฟ้อง