ปรับปรุงล่าสุด · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา เอกสยาม ชัยศร ที่ปรึกษากฎหมาย
สาระสำคัญ
- การกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) ต้องเป็นกรณีที่ศาลพิพากษาตามกฎหมายเดิม และโทษที่กำหนดหนักกว่ากฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง1
- คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาหลังประมวลกฎหมายยาเสพติดใช้บังคับ และปรับบทตามมาตรา 145 วรรคสาม (2) ซึ่งเป็นคุณกว่ากฎหมายเดิมแล้ว2
- ถ้าจำเลยเห็นว่าโทษหนักเกินไป ต้องใช้สิทธิอุทธรณ์และฎีกาตามขั้นตอน เมื่อปล่อยให้คดีถึงที่สุด จะขอกำหนดโทษใหม่ไม่ได้
- การขอกำหนดโทษใหม่ในกรณีนี้มีผลเป็นการแก้ไขคำพิพากษา ซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190
ฎีกา 65/2569 ตัดสินเรื่องอะไร
ฎีกา 65/2569 ตัดสินว่า จำเลยซึ่งศาลชั้นต้นลงโทษตามประมวลกฎหมายยาเสพติดเพราะเป็นคุณกว่ากฎหมายเดิมแล้ว และไม่อุทธรณ์จนคดีถึงที่สุด ไม่มีสิทธิขอให้ศาลกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) เพราะไม่มีกฎหมายที่บัญญัติในภายหลังซึ่งเป็นคุณกว่าเหลืออยู่ให้ใช้
คดีนี้เป็นคดีสมคบกันกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติด ศาลชั้นต้นจำคุกตลอดชีวิตก่อนลดโทษ จำเลยเห็นว่าโทษสูงเกินไปจึงยื่นคำร้องขอให้กำหนดโทษใหม่หลังคดีถึงที่สุด ศาลทุกชั้นยกคำร้อง ศาลฎีกาแผนกคดียาเสพติดอธิบายว่าคำร้องประเภทนี้มีขอบเขตจำกัดอยู่ที่การเปลี่ยนกฎหมาย ไม่ใช่การทบทวนดุลพินิจในการลงโทษ
ข้อเท็จจริงในคดี
ข้อเท็จจริงต่อไปนี้สรุปจากคำพิพากษาฉบับเต็ม
- ขณะกระทำความผิด การกระทำของจำเลยที่ 1 ต้องด้วยพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 66 วรรคสาม ซึ่งมีโทษจำคุกตลอดชีวิตและปรับ 1,000,000 ถึง 5,000,000 บาท หรือประหารชีวิต
- ระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น ประมวลกฎหมายยาเสพติดใช้บังคับ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสองตามมาตรา 90 มาตรา 127 วรรคสอง และมาตรา 145 วรรคสาม (2) ฐานสมคบกันกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติดและได้มีการกระทำความผิดตามที่สมคบ จำคุกตลอดชีวิตและปรับคนละ 1,000,000 บาท จำเลยรับสารภาพ ลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ 25 ปี
- จำเลยที่ 1 ยังถูกลงโทษฐานผู้ขับขี่เสพเมทแอมเฟตามีนอีกกรรมหนึ่ง และศาลบวกโทษที่รอการลงโทษไว้ในคดีก่อน รวมจำคุก 25 ปี 7 เดือน
- จำเลยที่ 1 ไม่อุทธรณ์ คดีถึงที่สุด แล้วยื่นคำร้องขอให้กำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) ศาลชั้นต้นยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์แผนกคดียาเสพติดพิพากษายืน จำเลยที่ 1 ฎีกาโดยได้รับอนุญาต
ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดียาเสพติดวินิจฉัยประเด็นเดียว
- จำเลยที่ 1 มีสิทธิร้องขอให้ศาลกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) หรือไม่ ในเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาตามประมวลกฎหมายยาเสพติดแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัยอย่างไร
ศาลฎีกาพิพากษายืน จำเลยที่ 1 ไม่มีสิทธิขอให้กำหนดโทษใหม่
คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65/25693
การกำหนดโทษใหม่ตามมาตรา 3 (1) ต้องเป็นกรณีกฎหมายในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายในภายหลัง และโทษที่กำหนดตามคำพิพากษาถึงที่สุดหนักกว่าโทษตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง
ศาลชั้นต้นได้เลือกใช้ประมวลกฎหมายยาเสพติดซึ่งเป็นคุณแก่จำเลยในการพิพากษาแล้วตามมาตรา 3 ตอนต้น คำพิพากษาจึงไม่ใช่การลงโทษตามกฎหมายในขณะกระทำความผิดที่หนักกว่ากฎหมายในภายหลัง
ถ้าจำเลยเห็นว่าโทษหนักเกินไป ชอบที่จะอุทธรณ์และฎีกา เมื่อไม่ใช้สิทธิจนคดีถึงที่สุด การขอให้กำหนดโทษใหม่มีผลเป็นการแก้ไขคำพิพากษา ซึ่งต้องห้าม
“จำเลยที่ 1 จึงไม่มีสิทธิร้องขอให้ศาลชั้นต้นกำหนดโทษใหม่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1) ได้ เพราะศาลชั้นต้นได้ใช้กฎหมายใหม่ที่เป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 ในการพิพากษาลงโทษไปแล้ว”
“การขอให้ศาลกำหนดโทษใหม่ดังกล่าวมีผลเป็นการแก้ไขคำพิพากษา อันเป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190”
เหตุผลของศาลฎีกา
ศาลให้เหตุผลสองข้อ ข้อแรกเกี่ยวกับเงื่อนไขของมาตรา 3 (1) ข้อที่สองเกี่ยวกับข้อห้ามแก้ไขคำพิพากษาและช่องทางอุทธรณ์
เงื่อนไขของมาตรา 3 (1) ไม่ครบ มาตรา 3 (1) ใช้เมื่อคำพิพากษาที่ถึงที่สุดลงโทษตามกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิด แล้วกฎหมายภายหลังมีโทษเบากว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นเปรียบเทียบกฎหมายเดิมกับประมวลกฎหมายยาเสพติดในขณะพิพากษาแล้ว และเลือกมาตรา 145 วรรคสาม (2) ซึ่งมีโทษจำคุกตั้งแต่ 5 ปีถึงตลอดชีวิต หรือประหารชีวิต เพราะเห็นว่าเป็นคุณกว่ามาตรา 66 วรรคสามของกฎหมายเดิม เมื่อไม่มีกฎหมายใหม่อีกฉบับที่เบากว่า จึงไม่มีอะไรให้เทียบตามมาตรา 3 (1)
การไม่เห็นด้วยกับดุลพินิจในการกำหนดโทษเป็นเรื่องของการอุทธรณ์ จำเลยเห็นว่าการจำคุกตลอดชีวิตก่อนลดโทษไม่เหมาะสมแก่พฤติการณ์ ศาลฎีกาเห็นว่าข้อโต้แย้งนี้เป็นเรื่องที่ต้องยกขึ้นในการอุทธรณ์และฎีกาตามขั้นตอน เมื่อจำเลยไม่ใช้สิทธิจนคดีถึงที่สุด จะใช้คำร้องตามมาตรา 3 (1) แทนการอุทธรณ์ไม่ได้
ข้อห้ามแก้ไขคำพิพากษา ถ้าศาลรับคำร้องเช่นนี้ ผลคือศาลชั้นต้นแก้ไขโทษในคำพิพากษาของตนเองโดยไม่มีกฎหมายให้อำนาจ ซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190 ประกอบพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดียาเสพติด มาตรา 34
หลักกฎหมายสารบัญญัติที่คดีนี้วาง
หลักสารบัญญัติของคดีนี้คือขอบเขตของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 และอัตราโทษของความผิดฐานสมคบตามประมวลกฎหมายยาเสพติด
มาตรา 3 ตอนต้นกับมาตรา 3 (1) ตอนต้นของมาตรา 3 ใช้ในขณะที่คดียังไม่ถึงที่สุด ศาลต้องใช้กฎหมายส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดไม่ว่าในทางใด ส่วนมาตรา 3 (1) ใช้หลังคดีถึงที่สุด เมื่อโทษตามคำพิพากษาหนักกว่ากฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง คดีนี้ศาลชั้นต้นใช้ตอนต้นของมาตรา 3 ไปแล้ว ช่องทางตาม (1) จึงไม่เปิด
ความผิดฐานสมคบและโทษตามที่ได้กระทำ ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา 127 วรรคหนึ่งลงโทษผู้สมคบกันตั้งแต่สองคนขึ้นไปเพื่อกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติด และวรรคสองให้ผู้สมคบรับโทษตามที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น เมื่อได้มีการกระทำความผิดเพราะการสมคบ5 คดีนี้ความผิดที่กระทำเข้ามาตรา 145 วรรคสาม (2) โทษของผู้สมคบจึงเป็นโทษตามวรรคสามนั้น
เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 145 วรรคสาม (2) วรรคสามกำหนดโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่ห้าแสนบาทถึงห้าล้านบาท หรือประหารชีวิต ศาลจะปรับบทวรรคนี้ได้เมื่อการกระทำมีผลกระทบร้ายแรงตามที่ระบุ หลักการวินิจฉัยเหตุฉกรรจ์เชิงนามธรรมนี้อธิบายไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2569 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3479/2569
วิธีพิจารณาความและพยานหลักฐาน
คดีนี้แสดงความแตกต่างระหว่างการอุทธรณ์คำพิพากษากับคำร้องขอกำหนดโทษใหม่ ซึ่งเป็นสองช่องทางที่มีระยะเวลาและเงื่อนไขต่างกัน
การอุทธรณ์เรื่องโทษ จำเลยที่เห็นว่าศาลลงโทษหนักเกินไปต้องอุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดนับแต่วันอ่านคำพิพากษา คดียาเสพติดอุทธรณ์ไปยังศาลอุทธรณ์แผนกคดียาเสพติด และการฎีกาต้องได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา เมื่อพ้นระยะเวลาโดยไม่อุทธรณ์ คำพิพากษาถึงที่สุด ข้อโต้แย้งเรื่องความเหมาะสมของโทษเป็นอันยุติ
คำร้องขอกำหนดโทษใหม่ คำร้องตามมาตรา 3 (1) ยื่นได้หลังคดีถึงที่สุด แต่ศาลพิจารณาได้เฉพาะผลของการเปลี่ยนกฎหมาย ไม่ทบทวนดุลพินิจในการลงโทษ คดีนี้ศาลยกคำร้องทุกชั้น
ผลเฉพาะตัวผู้ร้อง คำร้องในคดีนี้ยื่นโดยจำเลยที่ 1 คนเดียว คำพิพากษาของศาลฎีกาวินิจฉัยเฉพาะสิทธิของจำเลยที่ 1
ผลต่อคดีอื่นและข้อจำกัด
หลักของคดีนี้ใช้กับจำเลยที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหลังวันที่ประมวลกฎหมายยาเสพติดใช้บังคับ และศาลได้เปรียบเทียบกฎหมายเดิมกับกฎหมายใหม่ไว้ในคำพิพากษาแล้ว
ผลต่อผู้ต้องหาและจำเลย
ถ้าศาลชั้นต้นเปรียบเทียบกฎหมายเดิมกับกฎหมายใหม่ในคำพิพากษาแล้ว ข้อโต้แย้งเรื่องการปรับบทหรือความเหมาะสมของโทษต้องยกขึ้นในการอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลา การรอให้คดีถึงที่สุดแล้วยื่นคำร้องตามมาตรา 3 (1) จะไม่ได้ผล
จำเลยที่ศาลปรับบทตามมาตรา 145 วรรคสาม ควรตรวจในชั้นอุทธรณ์ว่าโจทก์พิสูจน์เหตุฉกรรจ์ตามวรรคสามแล้วหรือไม่ เพราะผลต่างของโทษกับวรรคหนึ่งหรือวรรคสองสูงมาก ตามหลักของคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 272/2565
ข้อจำกัดในการนำไปใช้
คดีนี้ต่างจากคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2610/2566 และคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2609/2566 ซึ่งศาลเดิมพิพากษาตามกฎหมายเดิมก่อนประมวลกฎหมายใช้บังคับ คำร้องในสองคดีนั้นจึงอยู่ในขอบเขตของมาตรา 3 (1)
ถ้ามีการแก้ไขประมวลกฎหมายยาเสพติดในภายหลังให้โทษเบาลงอีก คำร้องตามมาตรา 3 (1) อาจเปิดขึ้นใหม่สำหรับการแก้ไขครั้งนั้น
ความเห็นของสำนักงาน
ในทางปฏิบัติ สำนักงานเห็นว่าการตัดสินใจไม่อุทธรณ์ในคดียาเสพติดที่โทษสูงต้องทำหลังจากตรวจการปรับบทตามมาตรา 145 อย่างละเอียด เพราะคำพิพากษาฉบับนี้ปิดช่องทางขอกำหนดโทษใหม่ในกรณีที่ศาลใช้กฎหมายใหม่แล้ว
ตัวบทที่ศาลใช้
ถ้อยคำต่อไปนี้คัดคำต่อคำจากฐานข้อมูลกฎหมายของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 เป็นบทที่จำเลยใช้ยื่นคำร้อง ศาลวินิจฉัยว่าคดีนี้ไม่เข้าเงื่อนไขของ (1)
ตัวบท · ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓ถ้ากฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำความผิดแตกต่างกับกฎหมายที่ใช้ในภายหลังการกระทำความผิด ให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำความผิดไม่ว่าในทางใดเว้นแต่คดีถึงที่สุดแล้ว แต่ในกรณีที่คดีถึงที่สุดแล้วดังต่อไปนี้
(๑) ถ้าผู้กระทำความผิดยังไม่ได้รับโทษ หรือกำลังรับโทษอยู่ และโทษที่กำหนดตามคำพิพากษาหนักกว่าโทษที่กำหนดตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง เมื่อสำนวนความปรากฏแก่ศาลหรือเมื่อผู้กระทำความผิด ผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้นั้น ผู้อนุบาลของผู้นั้นหรือพนักงานอัยการร้องขอ ให้ศาลกำหนดโทษเสียใหม่ตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง ในการที่ศาลจะกำหนดโทษใหม่นี้ ถ้าปรากฏว่า ผู้กระทำความผิดได้รับโทษมาบ้างแล้ว เมื่อได้คำนึงถึงโทษตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง หากเห็นเป็นการสมควร ศาลจะกำหนดโทษน้อยกว่าโทษขั้นต่ำที่กฎหมายที่บัญญัติในภายหลังกำหนดไว้ถ้าหากมีก็ได้ หรือถ้าเห็นว่าโทษที่ผู้กระทำความผิดได้รับมาแล้วเป็นการเพียงพอ ศาลจะปล่อยผู้กระทำความผิดไปก็ได้
(๒) ถ้าศาลพิพากษาให้ประหารชีวิตผู้กระทำความผิดและตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง โทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดไม่ถึงประหารชีวิต ให้งดการประหารชีวิตผู้กระทำความผิด และให้ถือว่าโทษประหารชีวิตตามคำพิพากษาได้เปลี่ยนเป็นโทษสูงสุดที่จะพึงลงได้ตามกฎหมายที่บัญญัติในภายหลัง
ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา 145 เป็นบทที่ศาลชั้นต้นใช้ลงโทษ (วรรคสาม (2))
ตัวบท · ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๔๕ผู้ใดผลิต นำเข้า ส่งออก จำหน่าย หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท ๑ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา ๙๐ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบห้าปี และปรับไม่เกินหนึ่งล้านห้าแสนบาท
ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งเป็นการกระทำดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สองปีถึงยี่สิบปี และปรับตั้งแต่สองแสนบาทถึงสองล้านบาท
(๑) การกระทำเพื่อการค้า
(๒) การก่อให้เกิดการแพร่กระจายในกลุ่มประชาชน
(๓) การจำหน่ายแก่บุคคลอายุไม่เกินสิบแปดปี
(๔) การจำหน่ายในบริเวณสถานศึกษา สถานอันเป็นที่เคารพในทางศาสนาของหมู่ชนใด หรือสถานที่ราชการ
(๕) การกระทำโดยใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้าย
(๖) การกระทำโดยมีอาวุธหรือใช้อาวุธ
ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองเป็นการกระทำดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ห้าปีถึงจำคุกตลอดชีวิต และปรับตั้งแต่ห้าแสนบาทถึงห้าล้านบาท หรือประหารชีวิต
(๑) การกระทำโดยหัวหน้า ผู้มีหน้าที่สั่งการ หรือผู้มีหน้าที่จัดการในเครือข่ายอาชญากรรม
(๒) การทำให้เกิดผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐหรือความปลอดภัยของประชาชนทั่วไป
ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา 127 เป็นบทความผิดฐานสมคบซึ่งจำเลยถูกลงโทษ
ตัวบท · ประมวลกฎหมายยาเสพติด มาตรา ๑๒๗ผู้ใดสมคบโดยการตกลงกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป เพื่อกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติด ผู้นั้นสมคบกันกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติด ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี และปรับไม่เกินห้าแสนบาท
ถ้าได้มีการกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติดเพราะเหตุที่ได้มีการสมคบกันตามวรรคหนึ่ง ผู้สมคบกันนั้นต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น
ในกรณีที่การกระทำตามวรรคหนึ่งมีลักษณะเป็นการกระทำขององค์กรอาชญากรรม ผู้กระทำความผิดต้องระวางโทษสองเท่าของโทษที่กำหนดไว้ในวรรคหนึ่ง
เพื่อประโยชน์แห่งมาตรานี้ คำว่า “องค์กรอาชญากรรม” หมายความว่า คณะบุคคลตั้งแต่สามคนขึ้นไปที่รวมตัวกันช่วงระยะเวลาหนึ่งและร่วมกันกระทำการใด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับยาเสพติดและเพื่อได้มาซึ่งผลประโยชน์ทางการเงิน ทรัพย์สิน หรือผลประโยชน์ทางวัตถุอย่างอื่น
คำพิพากษาศาลฎีกาเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาต่อไปนี้วินิจฉัยการกำหนดโทษใหม่ในกรณีที่ศาลเดิมพิพากษาตามกฎหมายเดิม
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2610/2566 (กำหนดโทษใหม่ได้เฉพาะเมื่อโทษเดิมหนักกว่ากฎหมายใหม่): การกำหนดโทษใหม่เมื่อศาลเดิมใช้กฎหมายเดิม และการเพิ่มโทษตามมาตรา 92
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2609/2566 (มีไว้เพื่อจำหน่ายกับพยายามจำหน่ายเป็นความผิดเดียวกัน): การลงโทษหลายกรรมตามกฎหมายเดิมหนักกว่า จึงกำหนดโทษใหม่ได้
- คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 531/2569 (ส่งออกยาเสพติดเป็นผลกระทบต่อความมั่นคงของรัฐ): เหตุฉกรรจ์ตามมาตรา 145 วรรคสาม (2) เป็นเหตุเชิงนามธรรมที่ศาลวินิจฉัยจากพฤติการณ์ของคดี
คำพิพากษาศาลฎีกาคดียาเสพติดทั้ง 18 เรื่องพร้อมสรุปสั้นอยู่ในหน้าคลังคำพิพากษาศาลฎีกาคดียาเสพติด ส่วนลำดับขั้นของคดีตั้งแต่ถูกจับจนพ้นโทษอยู่ในหน้าเส้นทางคดี 9 ช่วง
คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับฎีกา 65/2569
คำตอบต่อไปนี้สรุปจากคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 65/2569 และตัวบทที่อ้างในหน้านี้
ศาลพิพากษาตามประมวลกฎหมายยาเสพติดแล้ว ขอกำหนดโทษใหม่ได้หรือไม่
ไม่ได้ ตามฎีกา 65/2569 เพราะศาลใช้กฎหมายใหม่ที่เป็นคุณในการพิพากษาแล้ว ไม่มีกฎหมายภายหลังที่เบากว่าให้เทียบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 (1)
เห็นว่าโทษหนักเกินไปต้องทำอย่างไร
ต้องอุทธรณ์ภายในกำหนดเวลานับแต่วันอ่านคำพิพากษา เมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว คำร้องขอกำหนดโทษใหม่ใช้แทนการอุทธรณ์ไม่ได้
ทำไมการกำหนดโทษใหม่ในกรณีนี้จึงต้องห้าม
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ามีผลเป็นการแก้ไขคำพิพากษาที่ถึงที่สุด ซึ่งต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 190